Aha! Huling-huli! Hindi mo kilala si Polyphemus noh? Halaa... Pano ba iyan, pano ka kaya papasa sa 4th year?
"Ako Polyphemus! Binulag ni "Walang Tao!" Tulong kayo mga kapatid sakin!" Ito ang sigaw ni Polyphemus matapos siyang malinlang ni Odysseus. Si Polyphemus ay isang Cyclops. Anak ni Poseidon, diyos ng karagatan, lindol at mga kabayo.
Ganito kasi ang nangyari, si Odysseus at ang kanyang mga kawal ay napadpad sa isla ng mga Cyclops at pumasok sila sa isang kweba. Hindi nila alam na ito ay ang kweba ni Polyphemus, ang pinaka tanyag sa mga Cyclops. Nang malaman ni Polyphemus na may mga tao dito, binara niya ang lagusan ng kweba at kinain para sa hapunan ang dalawa sa mga kawal ni Odysseus.
Kinabukasan, kinain muli nito ang dalawa sa mga tao ni Odysseus at lumabas sapagkat siya ay isang pastol. Agad-agad nag isip ng plano upang makatakas si Odysseus at nang makabalik ay mayroon na siyang nagawa. Inimbita niya si Polyphemus para uminom ng alak. Kahit mabangis nga si Polyphemus, di naman ito gaano katalinuhan at nagpakalasing nga ito. Ngayon, tinanong nito ang pangalan ni Odysseus at sinagot naman ni Odysseus na siya ay si "walang tao(sorry naman, literal na translation eh)" o No Man sa ingles. Sabi ni Polyphemus na huli niyang kakainin ay "Walang Tao" at nakatulog ito. Binulag ni Odysseus at tumakas na ang mga kawal niya habang nakatali sa ilalim ng mga tupa ni Polyphemus.
Bakit nga ba si Polyphemus? Tignan natin ang impormasyon, tatay niya si Poseidon, diyos ng karagatan, so, kalahi niya ang mga isda. Kaya naman, mukha siguro siyang isda. Tapos, malaki siya! Baka amoy isda rin. May kilala kayong ganito? Ako oo, meron talaga!
Itago natin siya sa pangalang Polyphemus(nyek) haha. Ang taong ito, grabe, walang ginawa kundi purong kabulastugan. Ngunit, nang dumating ang oras na nararapat nang pagalitan, ayaw niya umamin at idadamay pa ang iba sa parusang dapat ay sa kanya lamang. Ang iba naman, ayaw talaga magsalita dahil natatakot! Aba! Sino ba naman ang hindi matatakot kung ang makakalaban mo ay malahiganteng isda!
Ikalawa, napaka epal, pag nanahimik ka, biglang itatanong "Anong problema mo?". Tapos, mag uumpisa pa ng tsismis na kayo na nitong someone na malapit mong kaibigan. Nakakairita noh? Tapos wala pang ginawa kundi magsalita ng magsalita. Ni hindi nga ata ito nagtootoothbrush eh. Sabi nga ng mga kaklase ko, orange na daw ang ipin niya!
Ikatlo, nagiging mayabang siya. Pag nanggagaso, gusto niya, siya lang ang naggagaso at hindi rin siya gagaspangin. Ano naman kayang klaseng tao ito? Pag ginagaspang napipikon at nananahimik na lang.
Ikaapat, sinong tao sa tamang pag iisip ang magtataboy ng isang kaibigan para lang sa isang bagong dating na kaibigan o kaya naman ay isang kakontsaba sa ibang paraan.
Hay nako, ano na ba ang nangyayari sa ating mundo? Bakit andaming mga MUTANT?! Sapat na nga ang mga mukhang unggoy eh, bakit may mukhang isda pa?!
Eto ang inyong kabalitaan sa radyong sira, signing off! Hanggang sa muli! Ciao!
About Me
- Malkuthe Highwind
- Writer, artiste, critic, debater, public speaker, pianist, singer, actor, pretty much a jack of all trades, that's me, 16 years old and going strong. My friends say I'm good at what I do, but honestly, I think I'm little more than mediocre. This is the story of my life.
Oct 30, 2009
Oct 28, 2009
A Day to Cherish
Labels:
Literature
4
comments
Okay, so guys, it's early afternoon(mind you, I mean early as in outrageously early) here in the Philippines, time on my clock is 12:33 PM. Okay, so, You might be expecting a "Ang mga Taong Makikilala Mo sa Buhay" post. But that is not the case right now. I WILL try to write one later, but right now, let me entertain you with a short story.
Dark brown eyes fluttered open to the sound of a door being closed. The humming of the air-con rang in the teen's ears. He raked his hands through his dark brown-streaked hair while stifling a yawn. Without getting up, the young man fumbled around for his watch, and checked the time. It was 4:57 AM. He concluded that it was his mother getting ready for a trip to some office, to apply for a nursing job in Canada. His younger brother stirred, sat on his bed and turned the TV on. Brown eyes squinted in the sudden flood of light as he berated his brother for turning the TV on so early.
Then, the young man realized, his brother was going with his mom to have a check-up as well. He grinned, knowing he'll have the house to himself. The smug look on his face slipped when he remembered that he was going on a trip with his friends to watch a movie. His mom called "Charles! Get your brother out here, we need to prepare for the trip. It's a long way from here to our destination!" "Sure mom!" came the earnest reply "Dan, go to mom already, she calling" he said sternly, looking at his younger sibling. The other simply grunted in response and turned the Television off, and wearily walked toward the door.
The door shut behind Charles' sibling, leaving him in the darkness. As he stared at the ceiling, a stray thought entered his mind "What if, I had to leave all my friends all of a sudden... We've been through quite a lot... and, we're like family now..." He dismissed the thought and returned to sleep.
Dawn broke to a silent village and a silent house. The first shafts of sunlight penetrated into Charles' room. It was barely enough to even wake him. The room, however, seemed something straight out of a fairytale. Neat, and comfy, it made for a beautiful place to stay. The sunlight illuminated motes of dust floating in the wind and cast everything in its brass glow.
The clock struck 6:30 and the young man awoke. He stretched and headed on down to their kitchen. He ate breakfast wearily and took a bath after watching some TV. He dressed in his favorite getup, jeans with a shirt. His choice of clothing was quite simple for a guy his age. His mind immediately told him, "What if Grace sees you this way, would she come to like you?" He said softly "No, no, she's just a friend, best friend come to think of it. The feeling's not mutual I guess..."
It was 7:30AM by the time he finished, or so the clock on his computer told him so. He absentmindedly logged into Yahoo! Messenger and talked to one of his close friends. They then agreed to leave home at 8:30AM and go to the meeting place, although the actual meeting time was 9:30AM. He was a kind person, at heart, or so the others told him. He did have the knack of cheering people up and giving them the strength to fix their problems when they needed him.
He browsed through his archive of messages, filing through past conversations with his close circle of friends. Even through the letters he received during his recollection. He was surprised to see messages. Messages such as:
~You know what, you're my guardian angel!~
~You're the best older brother anyone could ever have!~
~I can only get through the pain and suffering because of your kind words.~
These brought a small smile to his face. Once again, the same stray thought brushed against his consciousness. He batted it away, and as though freed from a trance, dropped the letters and closed the archive. He ran his hands through his hair, as though puzzled from why he had read those conversations.
His chat-partner already went offline, and the alarm on his watch was bleeping. It was 8:30, he bid his dad goodbye, since his mother was not home and rode a trike to the meeting place. Once there, he met with his friends. A couple were late and no one waited for them. Evidently, the people who were late didn't come at all. Then, they left for the mall.
Once there, they went to the arcade and played a lot. Charles bonded a little more with those of his small circle of friends. But, in his gut, he felt wrenched, knowing that he couldn't always be there for them. Barely a minute went by that he didn't think on this. He still managed to enjoy though, especially after meeting their teacher at a restaurant.
They went to the cinema and watched a movie, Charles loved the movie and connected to one of the lead roles. He heaved a heavy sigh and said... "Oh Grace..." And as luck would have it, Grace wasn't able to come with them. He was really jealous of her and this other guy. But, he told himself that as long as Grace was happy, he would be happy as well.
It didn't take long and the movie ended. The group wound its way down to the food court. They had a picture taken, but it needed a half hour to develop. They then went to starbucks, as tradition compelled them. Charles, didn't buy anything though. One of them was picked up by her parents, right after the developed copies of the picture were distributed.
Charles felt warm around three of the members of the group. Simply because, they were part of his smaller circle of close friends. A guy, and two gals. They returned to the previous rendezvous point, grinning like idiots. And said their goodbyes as they all separated to go back to their homes. Charles took the picture and stuck it in his wallet.
He got into their car and journeyed home. On the way, the driver piped up "I hear you'll be going to Canada in 8 months." "How did you know? Is it true?" asked Charles, heart pounding, not wanting to hear a specific answer. "I heard your parents talking, and yes, or so they say" replied the driver. "Oh..." said Charles, voice heavy, his fears were confirmed.
Charles lay down in bed, heart heavy and mind roiling with confused emotions. He looked to the sky and prayed to God, leaving his fate in the good Lord's hands. He took out his wallet and his cellphone. In the dim glow of the cellphone screen, he ran his hands over the picture they had taken. He took it out, and wrote on its back:
Dark brown eyes fluttered open to the sound of a door being closed. The humming of the air-con rang in the teen's ears. He raked his hands through his dark brown-streaked hair while stifling a yawn. Without getting up, the young man fumbled around for his watch, and checked the time. It was 4:57 AM. He concluded that it was his mother getting ready for a trip to some office, to apply for a nursing job in Canada. His younger brother stirred, sat on his bed and turned the TV on. Brown eyes squinted in the sudden flood of light as he berated his brother for turning the TV on so early.
Then, the young man realized, his brother was going with his mom to have a check-up as well. He grinned, knowing he'll have the house to himself. The smug look on his face slipped when he remembered that he was going on a trip with his friends to watch a movie. His mom called "Charles! Get your brother out here, we need to prepare for the trip. It's a long way from here to our destination!" "Sure mom!" came the earnest reply "Dan, go to mom already, she calling" he said sternly, looking at his younger sibling. The other simply grunted in response and turned the Television off, and wearily walked toward the door.
The door shut behind Charles' sibling, leaving him in the darkness. As he stared at the ceiling, a stray thought entered his mind "What if, I had to leave all my friends all of a sudden... We've been through quite a lot... and, we're like family now..." He dismissed the thought and returned to sleep.
Dawn broke to a silent village and a silent house. The first shafts of sunlight penetrated into Charles' room. It was barely enough to even wake him. The room, however, seemed something straight out of a fairytale. Neat, and comfy, it made for a beautiful place to stay. The sunlight illuminated motes of dust floating in the wind and cast everything in its brass glow.
The clock struck 6:30 and the young man awoke. He stretched and headed on down to their kitchen. He ate breakfast wearily and took a bath after watching some TV. He dressed in his favorite getup, jeans with a shirt. His choice of clothing was quite simple for a guy his age. His mind immediately told him, "What if Grace sees you this way, would she come to like you?" He said softly "No, no, she's just a friend, best friend come to think of it. The feeling's not mutual I guess..."
It was 7:30AM by the time he finished, or so the clock on his computer told him so. He absentmindedly logged into Yahoo! Messenger and talked to one of his close friends. They then agreed to leave home at 8:30AM and go to the meeting place, although the actual meeting time was 9:30AM. He was a kind person, at heart, or so the others told him. He did have the knack of cheering people up and giving them the strength to fix their problems when they needed him.
He browsed through his archive of messages, filing through past conversations with his close circle of friends. Even through the letters he received during his recollection. He was surprised to see messages. Messages such as:
~You know what, you're my guardian angel!~
~You're the best older brother anyone could ever have!~
~I can only get through the pain and suffering because of your kind words.~
These brought a small smile to his face. Once again, the same stray thought brushed against his consciousness. He batted it away, and as though freed from a trance, dropped the letters and closed the archive. He ran his hands through his hair, as though puzzled from why he had read those conversations.
His chat-partner already went offline, and the alarm on his watch was bleeping. It was 8:30, he bid his dad goodbye, since his mother was not home and rode a trike to the meeting place. Once there, he met with his friends. A couple were late and no one waited for them. Evidently, the people who were late didn't come at all. Then, they left for the mall.
Once there, they went to the arcade and played a lot. Charles bonded a little more with those of his small circle of friends. But, in his gut, he felt wrenched, knowing that he couldn't always be there for them. Barely a minute went by that he didn't think on this. He still managed to enjoy though, especially after meeting their teacher at a restaurant.
They went to the cinema and watched a movie, Charles loved the movie and connected to one of the lead roles. He heaved a heavy sigh and said... "Oh Grace..." And as luck would have it, Grace wasn't able to come with them. He was really jealous of her and this other guy. But, he told himself that as long as Grace was happy, he would be happy as well.
It didn't take long and the movie ended. The group wound its way down to the food court. They had a picture taken, but it needed a half hour to develop. They then went to starbucks, as tradition compelled them. Charles, didn't buy anything though. One of them was picked up by her parents, right after the developed copies of the picture were distributed.
Charles felt warm around three of the members of the group. Simply because, they were part of his smaller circle of close friends. A guy, and two gals. They returned to the previous rendezvous point, grinning like idiots. And said their goodbyes as they all separated to go back to their homes. Charles took the picture and stuck it in his wallet.
He got into their car and journeyed home. On the way, the driver piped up "I hear you'll be going to Canada in 8 months." "How did you know? Is it true?" asked Charles, heart pounding, not wanting to hear a specific answer. "I heard your parents talking, and yes, or so they say" replied the driver. "Oh..." said Charles, voice heavy, his fears were confirmed.
Charles lay down in bed, heart heavy and mind roiling with confused emotions. He looked to the sky and prayed to God, leaving his fate in the good Lord's hands. He took out his wallet and his cellphone. In the dim glow of the cellphone screen, he ran his hands over the picture they had taken. He took it out, and wrote on its back:
~Today was beautiful...
Today was fantastic...
Today was a day to cherish...
for a lifetime...~
Today was fantastic...
Today was a day to cherish...
for a lifetime...~
Heart heavy, he closed his eyes and drifted off into sleep.
Oct 26, 2009
Super Pi-syal!
Ang mahiwagang mensahe! wek-wek-weeewwwew... Joke lang.
Hayan na siya! Ibon? Eroplano ba siya? Hinde! Narito na si Super Pi-syal! Hay, joosko, ano iniisip niyo? Tibo itong "Super" hero na ito? Mali! Tignan na lang natin ang mga mangyayari.
Tumingin sa paligid si Super Pi-syal A.K.A "SPs". Nabulag siya sa sinag ng araw nang tumingin siya dito. Ngunit! Katuwa-tuwa, Kagila-gilalas, kamanghamangha, nalipad parin siya! *Crash* Hay, joosko, ano ba naman iyan, bumangga sa puno!
Nahihilong bumagsak ng ilang palapag si SPs. Paghagalpak niya sa lupa, nawalan ng malay, at mukha pa atang tinangay ng aso ang kanyang sapatos! "Tulong-tulong!!" ang narinig na sigaw mula sa malayo. Nabuhay ang diwa ni SPs, at tumakbo siya, kaso nadapa, paano ba naman, isang paa lang ang may sapatos. "Derek! Batuhin mo nga ng sapatos!" ang nag aalinlangang sigaw ng isa sa mga nagtatrabaho sa studio kung saan ifinifilm ang pangyayaring ito.
Nang matamaan ng sapatos sa mukha, ito'y sinuot ni SPs at kumaripas ng takbo. Agad agad niyang tinunton ang pinanggagalingan ng sigaw. Ngunit, nakita niya, naligtas na ang mga ito ni Super Inggo! "Ano ba naman iyan! Naunahan na naman ako ng pesteng yun!" panambitan ni SLt na mukhang paiyak na.
Nilapitan siya ng humingi ng tulong at sinabi nito. "Tahan na SPs, sigurado ako, pag binato mo ang buwan at di mo ito tinamaan, mga bituin ang tatamaan mo. Wag ka na ganyan, ang mga perlas na nagbabatis sa mata mo ay patigilin mo na." "Ano? Pano ko babatuhin ang buwan, hindi naman ako ganung kalakas, makakatama lang ako ng pusa sa bakod. Perlas? Ni hindi nga ako mayaman eh. Bakit mo ba ako iniinsulto!!" sigaw ni SPs habang umiiyak na lumipad palayo.
Napakamot ulo na lamang ang kanyang nakasalamuha ng gabing iyon.
"Ano ba naman iyon! Kontrobersiya ito! Bakit ganito ang nangyari sa isang super hero? Ano nga ba ang kanyang kapangyarihan? Bakit ganito ang naging reaksyon niya? Propesor, maaari po ba na aming itanong kung bakit ito nangyari sapagkat kayo naman ang lumikha sa super-hero na ito?" tanong ng reporter sa isang matandang propesor sa labas ng newstation. "Aba, oo naman" sagot ng propesor. Tumalikod ang newscaster at ibinulong sa cameraman. "Psst! Gaano na ba katanda itong propesor na ito, bakit parang bumalik na siya sa patay mula pa nung panahon ni Kristo?" "Ano iyon anak? Hindi ko narinig ang sinabi mo." wika ng propesor. "Ah.. em... Wala po propesor, ngayon po, pwede niyo na po ba ipaliwanag kung bakit ganito ang nangyari?" Sabi ng reporter, ang kanyang tuhod nangangatog sa takot. "Aba, oo naman..." sagot ng propesor.
"Anak, ganito kasi iyan. Alam mo naman ang totoong pangalan ng super hero na ito hindi ba? Super Pi-syal. Kung gagawin mo itong ingles, ito ay magiging Super Fi-cial. Kung susuriin itong maayos, ito'y magiging superficial. O, kung ilalagay sa mababang pananalita, shallow. Ibig sabihin, mababa talaga ang kanyang pag iisip. Sa katunayan, maihahalintulad pa siya sa t***a. Sa kasawiang palad, hindi ko masasabi kung bakit pati sa kapalaran, ay wala siyang kwenta!"
Ano masasabi niyo sa aking maikling kwento? Grabe hindi po ba? Ansakit magsalita ng propesor. Ngunit, ipasintabi muna natin ito. At suriin natin mabuti. Nakakilala na ba kayo ng tao na, parang walang kamuang muang sa mundo? Yung tipong pag nagbitiw ka ng di gaanong malalim na "figure of speech" ay di na maiintindihan? O kaya naman, pag kinakausap mo, di manlang susubukin na magseryoso.
Siguro, hindi lamang mababa sa pag iisip, superficial na rin siguro pati sa respeto, pagmamahal, pakikipaghalubilo. Paano ba naman, saan ka nakakita ng taong magbibitaw. "Ganyan ang life, parang buhay" I mean, hello! Obvious ba?
O kaya naman, yung taong, pag kinakausap mo ng matino. Susubukan pang mag joke. Tipong, may problema ka, sasabihin mo sa kanya. O kaya, may problema ka sa kanya, magtatapat ka sa kanya na problema siya sa buhay mo(parang kung gaano katagal maligo ang mga babae[most likely ang nanay at nakatatanda/ate] para lang sa pagpunta sa mall kung kaya pagdating doon ay late na). Isa pa pala ito, Superficial sa timing. Ay, let's not use the word superficial, di bagay. Walang kwenta na lang sa timing.
Kilala ko ang secret identity ni SPs! Hindi ko na lang sasabihin kung sino. Pero, nagtataka ako, bakit hinding hindi ko nakikita na magkasama itong dalawang ito? Hinde! Wag mo sabihing!
Ahh! Pareho lang siguro sila! Hay nako, sige na nga, sasabihin ko na kung bakit hindi dapat sila idiscrimina. As usual, may roots ito sa development ng tao. Tignan mo si London Tipton, perpektong match siya sa taong ito. Pero hindi siya ito. hehe.
So aun, isa na namang kasulatan ng kag**uhan. Ito ang inyong lingkod. *boses ni Nico Bawa* ***** ****** patrol ng pilipino. Signing off! Hanggang sa muli! Naenjoy niyo sana ang maikling naratib na ito. Salamat muli sa pagbabasa.
Hayan na siya! Ibon? Eroplano ba siya? Hinde! Narito na si Super Pi-syal! Hay, joosko, ano iniisip niyo? Tibo itong "Super" hero na ito? Mali! Tignan na lang natin ang mga mangyayari.
Tumingin sa paligid si Super Pi-syal A.K.A "SPs". Nabulag siya sa sinag ng araw nang tumingin siya dito. Ngunit! Katuwa-tuwa, Kagila-gilalas, kamanghamangha, nalipad parin siya! *Crash* Hay, joosko, ano ba naman iyan, bumangga sa puno!
Nahihilong bumagsak ng ilang palapag si SPs. Paghagalpak niya sa lupa, nawalan ng malay, at mukha pa atang tinangay ng aso ang kanyang sapatos! "Tulong-tulong!!" ang narinig na sigaw mula sa malayo. Nabuhay ang diwa ni SPs, at tumakbo siya, kaso nadapa, paano ba naman, isang paa lang ang may sapatos. "Derek! Batuhin mo nga ng sapatos!" ang nag aalinlangang sigaw ng isa sa mga nagtatrabaho sa studio kung saan ifinifilm ang pangyayaring ito.
Nang matamaan ng sapatos sa mukha, ito'y sinuot ni SPs at kumaripas ng takbo. Agad agad niyang tinunton ang pinanggagalingan ng sigaw. Ngunit, nakita niya, naligtas na ang mga ito ni Super Inggo! "Ano ba naman iyan! Naunahan na naman ako ng pesteng yun!" panambitan ni SLt na mukhang paiyak na.
Nilapitan siya ng humingi ng tulong at sinabi nito. "Tahan na SPs, sigurado ako, pag binato mo ang buwan at di mo ito tinamaan, mga bituin ang tatamaan mo. Wag ka na ganyan, ang mga perlas na nagbabatis sa mata mo ay patigilin mo na." "Ano? Pano ko babatuhin ang buwan, hindi naman ako ganung kalakas, makakatama lang ako ng pusa sa bakod. Perlas? Ni hindi nga ako mayaman eh. Bakit mo ba ako iniinsulto!!" sigaw ni SPs habang umiiyak na lumipad palayo.
Napakamot ulo na lamang ang kanyang nakasalamuha ng gabing iyon.
"Ano ba naman iyon! Kontrobersiya ito! Bakit ganito ang nangyari sa isang super hero? Ano nga ba ang kanyang kapangyarihan? Bakit ganito ang naging reaksyon niya? Propesor, maaari po ba na aming itanong kung bakit ito nangyari sapagkat kayo naman ang lumikha sa super-hero na ito?" tanong ng reporter sa isang matandang propesor sa labas ng newstation. "Aba, oo naman" sagot ng propesor. Tumalikod ang newscaster at ibinulong sa cameraman. "Psst! Gaano na ba katanda itong propesor na ito, bakit parang bumalik na siya sa patay mula pa nung panahon ni Kristo?" "Ano iyon anak? Hindi ko narinig ang sinabi mo." wika ng propesor. "Ah.. em... Wala po propesor, ngayon po, pwede niyo na po ba ipaliwanag kung bakit ganito ang nangyari?" Sabi ng reporter, ang kanyang tuhod nangangatog sa takot. "Aba, oo naman..." sagot ng propesor.
"Anak, ganito kasi iyan. Alam mo naman ang totoong pangalan ng super hero na ito hindi ba? Super Pi-syal. Kung gagawin mo itong ingles, ito ay magiging Super Fi-cial. Kung susuriin itong maayos, ito'y magiging superficial. O, kung ilalagay sa mababang pananalita, shallow. Ibig sabihin, mababa talaga ang kanyang pag iisip. Sa katunayan, maihahalintulad pa siya sa t***a. Sa kasawiang palad, hindi ko masasabi kung bakit pati sa kapalaran, ay wala siyang kwenta!"
Ano masasabi niyo sa aking maikling kwento? Grabe hindi po ba? Ansakit magsalita ng propesor. Ngunit, ipasintabi muna natin ito. At suriin natin mabuti. Nakakilala na ba kayo ng tao na, parang walang kamuang muang sa mundo? Yung tipong pag nagbitiw ka ng di gaanong malalim na "figure of speech" ay di na maiintindihan? O kaya naman, pag kinakausap mo, di manlang susubukin na magseryoso.
Siguro, hindi lamang mababa sa pag iisip, superficial na rin siguro pati sa respeto, pagmamahal, pakikipaghalubilo. Paano ba naman, saan ka nakakita ng taong magbibitaw. "Ganyan ang life, parang buhay" I mean, hello! Obvious ba?
O kaya naman, yung taong, pag kinakausap mo ng matino. Susubukan pang mag joke. Tipong, may problema ka, sasabihin mo sa kanya. O kaya, may problema ka sa kanya, magtatapat ka sa kanya na problema siya sa buhay mo(parang kung gaano katagal maligo ang mga babae[most likely ang nanay at nakatatanda/ate] para lang sa pagpunta sa mall kung kaya pagdating doon ay late na). Isa pa pala ito, Superficial sa timing. Ay, let's not use the word superficial, di bagay. Walang kwenta na lang sa timing.
Kilala ko ang secret identity ni SPs! Hindi ko na lang sasabihin kung sino. Pero, nagtataka ako, bakit hinding hindi ko nakikita na magkasama itong dalawang ito? Hinde! Wag mo sabihing!
Ahh! Pareho lang siguro sila! Hay nako, sige na nga, sasabihin ko na kung bakit hindi dapat sila idiscrimina. As usual, may roots ito sa development ng tao. Tignan mo si London Tipton, perpektong match siya sa taong ito. Pero hindi siya ito. hehe.
So aun, isa na namang kasulatan ng kag**uhan. Ito ang inyong lingkod. *boses ni Nico Bawa* ***** ****** patrol ng pilipino. Signing off! Hanggang sa muli! Naenjoy niyo sana ang maikling naratib na ito. Salamat muli sa pagbabasa.
Oct 19, 2009
Adobo!
Mmm.... malinamnam, mahalimuyak... Maitim, lumalangoy sa langis! Anu-ano ba ang maaring ilagay sa adobo? Manok, baboy, aso at... PALAKA! Asoos! Mag iinarte pa, masarap naman ang adobong palaka!
Kwento ko sa inyo:
May isang lalaki, nagpunta siya sa kanyang kapitbahay upang mag hapunan. Pagdating niya roon, nakita niya, ang handa sa kaniya ay adobong palaka! Natapos siya kumain, sarap na sarap siya. Tinanong niya ang katulong "Saan niyo po ba ito nahuli? bakit anlambot?" Sinagot siya ng katulong "Sa kalsada po, nasagasaan ng bus"
NASAGASAANG PALAKA!!
San ka nakakita ng taong ganito matulog? Ako, nakakita ako ng ganito, di higit isang linggong makalipas. Ano ba ang taong nasagasaang palaka kung matulog? Ito ang walang ginawa kundi mag iikot, mag dadadapa, mag lililikot!
Susmariajose! Tumayo ka lang ng ilang saglit wala ka nang hihigaan pag balik mo. Masaya katabi pag natutulog? HINDE! Kulang na lang pagsususuntukin ka't pagbububugbugin ka eh.
Wala na po ako masabi. Salamat sa pagbabasa. Malalaman niyo mamaya kung bakit. Ciao!
Susmariajose! Tumayo ka lang ng ilang saglit wala ka nang hihigaan pag balik mo. Masaya katabi pag natutulog? HINDE! Kulang na lang pagsususuntukin ka't pagbububugbugin ka eh.
Wala na po ako masabi. Salamat sa pagbabasa. Malalaman niyo mamaya kung bakit. Ciao!
Oct 13, 2009
Kabilugan ng Buwan
*croo...**croo...*(tunog ng kuwago) Isang madilim na gabi... *AROOO!!* Sa isang malayong lugar, kaylayo na pawang ito'y nasa kabila ng kalawakan... "P********a!! g**o!! Hayop ka!! Lumayo ka sakin hayop ka!!" Sumisigaw, umuugong sa kapaligiran...
Sa inyo, ano ito?
Sirit? BABAENG MAY PERIOD!
Sa kasamaang palad, HINDI iyan ang pag uusapan natin ngayon. Sa katunayan, dalawa nga eh. Unang-una, yung taong napaka misteryoso. WALANG nakakaalam ng buhay niya. Ikalawa naman ay ang taong kung magkaroon ng moodswing na MAS malala pa sa babaeng may dismenorrhea na nakaupo sa upuan na gawa sa pako.
Ngayon naman, umpisahan na natin. Maihahalintulad natin ang unang klase ng tao sa isang salamin na may usok sa harapan. May mga parteng nakikita, ngunit mas marami ang hindi. Hep hep heeep! Wag titingin, baka mabasag! Isipin niyo na lang.
Yung tipong, pag nahulog siya sa bangin at ikaw na lang ang maasahan niya magligtas sa kanya ngunit ayaw mo hanggang sabihin niya ang kwento niya mas pipiliin pa niyang mamatay kaysa gawin ito. Halaaa... sino kaya ito? Mag ingat kayo, baka naman pag nagtakipsilim, lulumulutang na damit na lang ang makita niyo sa kanya.
Misteryo... Misteryo... Misteryo... ito ang bumabalot sa kanya! Kulang na lang magrosaryo ka na dahil sa dami ng misteryo niya eh. Ngunit, ano nga ba talaga ang taong ito? Siya ba ay simpleng mahiyain lamang?
Pwede, pero may kilala ako na sobrang kapal ang mukha eh. Hindi lang ba marunong magtiwala sa tao? Pwede, kaso, yung kilala ko, kahit nabalian mo na siya ng parte ng katawan pagtitiwalaan ka eh. May away ba ito sa mga tao? Posible! Malay mo, ginapos siya sa puno ng higera, muntikan na ipakain sa leon at tinangay ang ibig niya!
Baka naman hinde. Ngunit, di naman natin magagawa kundi magtaka at magspekula tungkol sa nakaraan at nangyayari sa mga taong ito... shhh... nakakatakot, ano ba yan!
Sumusunod naman, ANG TAONG KUNG MAY MOOD SWING AY MAS MALALA PA SA BABAENG NAGLALABOR.
Grabe, nakakatawa na lang, isang minuto bumabanat banat ng mga korni na joke, tapos biglang manlilisik ang mata sa galit, ilang segundo pa, hahagulgol ng iyak, tapos maya maya okay na naman! Wala ka namang magagawa kundi matawa eh.
Meron din namang pagharap, parang nanalo sa lotto. Tapos, pagtalikod, makikipag usap sa isa pang tao. Pagharap, nako! Kamukha na ng taong nakaembalsamo! May kilala akong ganyan. Natutulog siya ng maaga pag biyernes tapos ang gising niya, sabado ng hapon.
Taong may mood swing:
[&]:When is 13.20=3.70?
[*]:When?
[&]:When trisibinti=trisibinti!
[*]:Ha? aah... *AHAHAHAHA* KORNIII!!!
Maya maya...
[&]:Oi, pwede ba, ako nga'y tigil tigilan mo! Baka mapahabol kita sa Labrador namin!
[*]:Oh? Talaga? Ano ba pangalan?
[&]:Berting!
[*]:Berting? San naman nanggaling yun?
[&]:Berting Labra! dating komedyante yun eh!
[*]:*AHAHAHAHA*
[&]:Hindi ako nagbibiro!
[*]:Ay... sorry, akala ko kasi...
[&]:*huhuhuhuhuhu!!* Bakit mo ba ako di maintindihan? Kaibigan mo naman ako hindi ba?
Nakakatuwa hindi ba? Ang sarap sarap batuhin ng sapatos. Kung di lang ako mabait eh... Haha. Sorry, wala na ako maisip eh. haha. Di gaanong nakakatawa ang post na toh. Sorry talaga.
So, ayun, dapat unawain sila at kaibiganin.
Kapartner sa lahat ng kawalang hiyaan, SIGNING OFF!
Sa inyo, ano ito?
Sirit? BABAENG MAY PERIOD!
Sa kasamaang palad, HINDI iyan ang pag uusapan natin ngayon. Sa katunayan, dalawa nga eh. Unang-una, yung taong napaka misteryoso. WALANG nakakaalam ng buhay niya. Ikalawa naman ay ang taong kung magkaroon ng moodswing na MAS malala pa sa babaeng may dismenorrhea na nakaupo sa upuan na gawa sa pako.
Ngayon naman, umpisahan na natin. Maihahalintulad natin ang unang klase ng tao sa isang salamin na may usok sa harapan. May mga parteng nakikita, ngunit mas marami ang hindi. Hep hep heeep! Wag titingin, baka mabasag! Isipin niyo na lang.
Yung tipong, pag nahulog siya sa bangin at ikaw na lang ang maasahan niya magligtas sa kanya ngunit ayaw mo hanggang sabihin niya ang kwento niya mas pipiliin pa niyang mamatay kaysa gawin ito. Halaaa... sino kaya ito? Mag ingat kayo, baka naman pag nagtakipsilim, lulumulutang na damit na lang ang makita niyo sa kanya.
Misteryo... Misteryo... Misteryo... ito ang bumabalot sa kanya! Kulang na lang magrosaryo ka na dahil sa dami ng misteryo niya eh. Ngunit, ano nga ba talaga ang taong ito? Siya ba ay simpleng mahiyain lamang?
Pwede, pero may kilala ako na sobrang kapal ang mukha eh. Hindi lang ba marunong magtiwala sa tao? Pwede, kaso, yung kilala ko, kahit nabalian mo na siya ng parte ng katawan pagtitiwalaan ka eh. May away ba ito sa mga tao? Posible! Malay mo, ginapos siya sa puno ng higera, muntikan na ipakain sa leon at tinangay ang ibig niya!
Baka naman hinde. Ngunit, di naman natin magagawa kundi magtaka at magspekula tungkol sa nakaraan at nangyayari sa mga taong ito... shhh... nakakatakot, ano ba yan!
Sumusunod naman, ANG TAONG KUNG MAY MOOD SWING AY MAS MALALA PA SA BABAENG NAGLALABOR.
Grabe, nakakatawa na lang, isang minuto bumabanat banat ng mga korni na joke, tapos biglang manlilisik ang mata sa galit, ilang segundo pa, hahagulgol ng iyak, tapos maya maya okay na naman! Wala ka namang magagawa kundi matawa eh.
Meron din namang pagharap, parang nanalo sa lotto. Tapos, pagtalikod, makikipag usap sa isa pang tao. Pagharap, nako! Kamukha na ng taong nakaembalsamo! May kilala akong ganyan. Natutulog siya ng maaga pag biyernes tapos ang gising niya, sabado ng hapon.
Taong may mood swing:
[&]:When is 13.20=3.70?
[*]:When?
[&]:When trisibinti=trisibinti!
[*]:Ha? aah... *AHAHAHAHA* KORNIII!!!
Maya maya...
[&]:Oi, pwede ba, ako nga'y tigil tigilan mo! Baka mapahabol kita sa Labrador namin!
[*]:Oh? Talaga? Ano ba pangalan?
[&]:Berting!
[*]:Berting? San naman nanggaling yun?
[&]:Berting Labra! dating komedyante yun eh!
[*]:*AHAHAHAHA*
[&]:Hindi ako nagbibiro!
[*]:Ay... sorry, akala ko kasi...
[&]:*huhuhuhuhuhu!!* Bakit mo ba ako di maintindihan? Kaibigan mo naman ako hindi ba?
Nakakatuwa hindi ba? Ang sarap sarap batuhin ng sapatos. Kung di lang ako mabait eh... Haha. Sorry, wala na ako maisip eh. haha. Di gaanong nakakatawa ang post na toh. Sorry talaga.
So, ayun, dapat unawain sila at kaibiganin.
Kapartner sa lahat ng kawalang hiyaan, SIGNING OFF!
Oct 12, 2009
Kalan...
Maligayang bati bayan, napagtanto ko na walang kakwenta kwenta ang mga nailagay kong mga artikulo noong mga nakaraang araw. Kaya naman ngayon, ako'y maglalahad sa inyo ng mga kakornihan na tungkol sa isang importanteng kagamitan sa lahat ng lutuan, mapaprobinsya man o mapasiyudad. Ano pa ba ito kundi kalan?
Totoo ba ito?
F.Y.I. HINDE!
Oi! Excuse me naman, hindi ako ganyang kat***a para magsulat ng tungkol sa kalan noh! Diyos ko day! Sa tingin niyo, ako, magsusulat ng tungkol sa kalan?
Kalan... Kalan... ano ang unang pumapasok sa ating isipan? Diba ang kagamitan sa kusina? Tama, oo, kagamitan sa kusina, pero sa sulating ito, HINDI iyan ang kaso!
Kalandian! Yan ang pakay kong ilahad ngayon! Lahat ng tipo ng kalandian mula sa paglugay ng buhok at pagtaas ng kanan tapos kaliwang balikat ng magkakasunod at mangisay ng parang bangkay hanggang sa magpanggap na hinihimatay para mapansin ng crush. Yan ang tatalakayin ko ngayon.
MALANDI!! Ano ba ang unang pumapasok sa isip natin? Usapang matino, sa akin, ang napasok sa isip ko ay mga babaeng tumitili, mga lalaking nagpapakasiga ng paglakad, mga babaeng naglalagay ng make up na sobrang kapal na parang plastik ang mukha, AT ang pinakamalala sa lahat, MGA TAONG WALA NANG GINAWA KUNDI DUMIKIT SA CAMERA, mapababae man o mapalalaki.
Excuse me poh! HINDI ako malandi! Ni hindi nga ako nagpapakita sa harap ng camera eh.
Kalandian, joosko po! Saan naman kaya natutunan ng tao ito? Kung babae lang ako tapos may ganitong nanligaw sakin, sasampalin ko siya, hahabulin ng itak, sasabuyan ng asido at ipahahabol sa aso ng kapit bahay ko!
San ka ba naman kasi nakakita ng taong banggitin lang ang pangalan ng crush niya kasunod ang pangalan niya mamumula na agad? O kaya naman yung nagsasabing "Ui! Crush kita, nasa akin LAHAT LAHAT ng hinahanap mo. Tayo na ba?" Ang sarap batuhin ng sapatos hindi po ba?
Bakit nga kaya may mga malalandi? Dahil ba ito'y takot sila sa "rejection" o simpleng MALANDI lang talaga sila? Kayo namang mga TORPE diyan at MAHIYAIN, pwede ba, kunin niyo na ang SOBRANG kalandian sa mga taong ito at magpakanormal naman kayo!
Iba't iba na rin siguro ang mga tipo ng malandi. May nakita na nga ako, lahat ng galaw ng crush niya dinodokumenta. Meron din namang SOBRANG dikit ng tingin, ni hindi na pumipikit ang mata. AT ang pinakamalalang kilala ko, sa harap ng crush niya, ilalagay sa kanang balikat ang buhok na nakatali, itataas at ibababa ang mga balikat ng salitan, tatawa ng mahinhin at magpapaka "demure."
OO na, ikaw na yun. Wag ka na magreklamo!
Hayy... ano nga ba ang magagawa natin sa mga taong ito? MALIBAN na lang sa pagtapon sa kanila sa isang bangin, tumawa ng tumawa pag narinig silang sumigaw ng "Darna!" at sundan sila sa kamatayan dahil sa katatawa.
Siguro ang pinakamagagawa na natin para sa kanila ay ang intindihin na lang sila. Ipagdasal, o kaya nama'y kaibiganin sila. Baka kasi kung anong masamang nangyari sa kabataan nila ang nagdulot nito. Malay mo, makatulong ka pa sa pagbabago para sa mabuti ng isang tao!
Narito muli ako, kasama niyo sa kat***ahan kag**uhan, kabulastugan at higit sa lahat, kawalang hiyaan. Nagpapasalamat, nagbibigay pugay at sumasaludo sa kahibangan ng modernong tao. Muli, salamat sa pagbabasa at paalam para sa araw na ito. Hanggang sa muli.
Totoo ba ito?
F.Y.I. HINDE!
Oi! Excuse me naman, hindi ako ganyang kat***a para magsulat ng tungkol sa kalan noh! Diyos ko day! Sa tingin niyo, ako, magsusulat ng tungkol sa kalan?
Kalan... Kalan... ano ang unang pumapasok sa ating isipan? Diba ang kagamitan sa kusina? Tama, oo, kagamitan sa kusina, pero sa sulating ito, HINDI iyan ang kaso!
Kalandian! Yan ang pakay kong ilahad ngayon! Lahat ng tipo ng kalandian mula sa paglugay ng buhok at pagtaas ng kanan tapos kaliwang balikat ng magkakasunod at mangisay ng parang bangkay hanggang sa magpanggap na hinihimatay para mapansin ng crush. Yan ang tatalakayin ko ngayon.
MALANDI!! Ano ba ang unang pumapasok sa isip natin? Usapang matino, sa akin, ang napasok sa isip ko ay mga babaeng tumitili, mga lalaking nagpapakasiga ng paglakad, mga babaeng naglalagay ng make up na sobrang kapal na parang plastik ang mukha, AT ang pinakamalala sa lahat, MGA TAONG WALA NANG GINAWA KUNDI DUMIKIT SA CAMERA, mapababae man o mapalalaki.
Excuse me poh! HINDI ako malandi! Ni hindi nga ako nagpapakita sa harap ng camera eh.
Kalandian, joosko po! Saan naman kaya natutunan ng tao ito? Kung babae lang ako tapos may ganitong nanligaw sakin, sasampalin ko siya, hahabulin ng itak, sasabuyan ng asido at ipahahabol sa aso ng kapit bahay ko!
San ka ba naman kasi nakakita ng taong banggitin lang ang pangalan ng crush niya kasunod ang pangalan niya mamumula na agad? O kaya naman yung nagsasabing "Ui! Crush kita, nasa akin LAHAT LAHAT ng hinahanap mo. Tayo na ba?" Ang sarap batuhin ng sapatos hindi po ba?
Bakit nga kaya may mga malalandi? Dahil ba ito'y takot sila sa "rejection" o simpleng MALANDI lang talaga sila? Kayo namang mga TORPE diyan at MAHIYAIN, pwede ba, kunin niyo na ang SOBRANG kalandian sa mga taong ito at magpakanormal naman kayo!
Iba't iba na rin siguro ang mga tipo ng malandi. May nakita na nga ako, lahat ng galaw ng crush niya dinodokumenta. Meron din namang SOBRANG dikit ng tingin, ni hindi na pumipikit ang mata. AT ang pinakamalalang kilala ko, sa harap ng crush niya, ilalagay sa kanang balikat ang buhok na nakatali, itataas at ibababa ang mga balikat ng salitan, tatawa ng mahinhin at magpapaka "demure."
OO na, ikaw na yun. Wag ka na magreklamo!
Hayy... ano nga ba ang magagawa natin sa mga taong ito? MALIBAN na lang sa pagtapon sa kanila sa isang bangin, tumawa ng tumawa pag narinig silang sumigaw ng "Darna!" at sundan sila sa kamatayan dahil sa katatawa.
Siguro ang pinakamagagawa na natin para sa kanila ay ang intindihin na lang sila. Ipagdasal, o kaya nama'y kaibiganin sila. Baka kasi kung anong masamang nangyari sa kabataan nila ang nagdulot nito. Malay mo, makatulong ka pa sa pagbabago para sa mabuti ng isang tao!
Narito muli ako, kasama niyo sa kat***ahan kag**uhan, kabulastugan at higit sa lahat, kawalang hiyaan. Nagpapasalamat, nagbibigay pugay at sumasaludo sa kahibangan ng modernong tao. Muli, salamat sa pagbabasa at paalam para sa araw na ito. Hanggang sa muli.
Oct 10, 2009
Ui! Torpe*do*
Firing one, firing two! Bakit nga ba ito sinasabi pag tumitira ng misayl o torpedo ang mga sundalo?
NAPAKA unrelated ata ng una kong bitaw na mga salita sa aking sasabihin ngayon. Torpe, bakit naman sila pa? Nakakahiya man sabihin, ngunit nangnangailangan kong magpakatotoo. Torpe rin ako! Pero hindi naman sa punto na kahit yung gusto ko ay hinding hindi na malalaman na may gusto ako sa kanya.
Ano nga ba ang torpe? Hindi ba't ito ang mga taong kulang na lang ay mamatay sila bago pa man magsalita ng patungkol sa iba. Siguro maihahalintulad mo ang mga ito sa mga "toperwayr" na tao.
Siguro, marami-rami rin kayong makikilalang ganito sa paglalakbay niyo sa daan ng buhay. Lahat naman ata ng tao ay may pagkatorpeng nilulukob.
Marami akong kilala na ganito, mayroon ngang parang walis tingting, meron rin namang parang sinasapian ng masamang espiritu. Ngunit, masaya naman silang maging kaibigan. Nauunawaan ko sila dahil kung tutuusin, mahirap nga naman magpakatotoo pagdating sa bagay na tulad ng pag-ibig.
Torpe, Torpe, Torpe! Ang sarap hiyawan ng mga taong torpe. Naks naman.
Kulang na lang siguro ay himatayin sila sa harap ng taong nagugustuhan nila pag nakikita ito eh. Joosko, kalandian naman. Yung mga tipong, mabanggit lang ang pangalan ng gusto nila mamumula na.
Bakit nga ba, tanong ko, may mga taong ganito? Baka naman dahil sa may nangyari sa buhay nila na di gaano kayaaya. Bakit? Malay mo, yung isang tao diyan, nagtapat sa nagugustuhan niya pero sinampal siya, tinamaan siya ng prutas na nanggaling sa punong nasa ibabaw ng bahay nila na siya ring inakyatan niya nang ipahabol ng magulang ng kinagugustuhan niya sa kanya ang aso at nakagat pa siya sa puwet. Malay mo! Natrauma siguro.
Tanong ko sa iyo, ikaw ba, kaya mong tapatin ang pag ibig mo sa isang tao basta basta na lang? May nagtataas ng kamay? May sumagot ng oo? O siya na, kayo na! Maniwala man kayo o hindi. Napakahirap nito gawin. Malay mo nga mabagsakan ka pa ng kamatis eh. Ni hindi ko nga alam kung bakit kamatis ang ginamit ko na gulay dito.
Hello? Nandiyan ka pa ba o mahalagang mambabasa? Alam ko, di gaano nakaaaliw itong artikulong ito, ngunit makisama na lang kayo ha?
Sa inyo namang NAPAKAKAKAPAL ng mukha! Matauhan naman kayo! Yung mga tipong makita lang ang taong nagugustuhan nila, sasabihin. "Ui, crush kita! Nasa akin LAHAT LAHAT ng hinahanap mo sa isang tao! Tayo na ba?" Pwede ba, magmumukha lang kayong t***a.
Oo, baka may ibang magsasabi diyan, "Anlandi mo naman! May nalalaman ka pang katorpehan! May nalalaman ka pang hiya hiya diyan." Oi, excuse me, mas maganda naman siguro yun sa sobrang kakapalan ng pagmumukha.
Masaya naman makasama ang mga taong ito, sa pag ibig lamang naman sila nagugulungan ng malaking gulong ng kapalaran eh. Isipin mo noh, magtatapat ka ng pag-ibig, biglang nasagasaan ka ni Capt. Jack Sparrow na nakasakay sa malahigante niyang gulong. Ang saya siguro nun.
Bumalik tayo kay torpe*do.* Eto, word of advice(naks naman, ingles!), kung alam mo naman na walang masamang mangyayari, bakit di mo pa gawin? Wala ka namang ikapapahamak eh, sana. Ngunit, di naman palaging ganoon ang sitwasyon, hindi po ba mga MALALANDI diyaan?
Siguro, gawin na lang natin lahat ng makakaya natin para sila'y intindihin at matulungan. Ano na kaya ang mangyayari sa ating mundo kung lahat ay torpe? Nako! Wag naman sana! Baka magkahiyaan pa ang mga tao sa paghinga ng hangin ng minamahal nila ng palihim!"
Hayun, isa na namang ulat mula sa walang patid na kasamahan ninyo sa kag**uhan at kat***ahan. Salamat muli sa pagbabasa.
NAPAKA unrelated ata ng una kong bitaw na mga salita sa aking sasabihin ngayon. Torpe, bakit naman sila pa? Nakakahiya man sabihin, ngunit nangnangailangan kong magpakatotoo. Torpe rin ako! Pero hindi naman sa punto na kahit yung gusto ko ay hinding hindi na malalaman na may gusto ako sa kanya.
Ano nga ba ang torpe? Hindi ba't ito ang mga taong kulang na lang ay mamatay sila bago pa man magsalita ng patungkol sa iba. Siguro maihahalintulad mo ang mga ito sa mga "toperwayr" na tao.
Siguro, marami-rami rin kayong makikilalang ganito sa paglalakbay niyo sa daan ng buhay. Lahat naman ata ng tao ay may pagkatorpeng nilulukob.
Marami akong kilala na ganito, mayroon ngang parang walis tingting, meron rin namang parang sinasapian ng masamang espiritu. Ngunit, masaya naman silang maging kaibigan. Nauunawaan ko sila dahil kung tutuusin, mahirap nga naman magpakatotoo pagdating sa bagay na tulad ng pag-ibig.
Torpe, Torpe, Torpe! Ang sarap hiyawan ng mga taong torpe. Naks naman.
Kulang na lang siguro ay himatayin sila sa harap ng taong nagugustuhan nila pag nakikita ito eh. Joosko, kalandian naman. Yung mga tipong, mabanggit lang ang pangalan ng gusto nila mamumula na.
Bakit nga ba, tanong ko, may mga taong ganito? Baka naman dahil sa may nangyari sa buhay nila na di gaano kayaaya. Bakit? Malay mo, yung isang tao diyan, nagtapat sa nagugustuhan niya pero sinampal siya, tinamaan siya ng prutas na nanggaling sa punong nasa ibabaw ng bahay nila na siya ring inakyatan niya nang ipahabol ng magulang ng kinagugustuhan niya sa kanya ang aso at nakagat pa siya sa puwet. Malay mo! Natrauma siguro.
Tanong ko sa iyo, ikaw ba, kaya mong tapatin ang pag ibig mo sa isang tao basta basta na lang? May nagtataas ng kamay? May sumagot ng oo? O siya na, kayo na! Maniwala man kayo o hindi. Napakahirap nito gawin. Malay mo nga mabagsakan ka pa ng kamatis eh. Ni hindi ko nga alam kung bakit kamatis ang ginamit ko na gulay dito.
Hello? Nandiyan ka pa ba o mahalagang mambabasa? Alam ko, di gaano nakaaaliw itong artikulong ito, ngunit makisama na lang kayo ha?
Sa inyo namang NAPAKAKAKAPAL ng mukha! Matauhan naman kayo! Yung mga tipong makita lang ang taong nagugustuhan nila, sasabihin. "Ui, crush kita! Nasa akin LAHAT LAHAT ng hinahanap mo sa isang tao! Tayo na ba?" Pwede ba, magmumukha lang kayong t***a.
Oo, baka may ibang magsasabi diyan, "Anlandi mo naman! May nalalaman ka pang katorpehan! May nalalaman ka pang hiya hiya diyan." Oi, excuse me, mas maganda naman siguro yun sa sobrang kakapalan ng pagmumukha.
Masaya naman makasama ang mga taong ito, sa pag ibig lamang naman sila nagugulungan ng malaking gulong ng kapalaran eh. Isipin mo noh, magtatapat ka ng pag-ibig, biglang nasagasaan ka ni Capt. Jack Sparrow na nakasakay sa malahigante niyang gulong. Ang saya siguro nun.
Bumalik tayo kay torpe*do.* Eto, word of advice(naks naman, ingles!), kung alam mo naman na walang masamang mangyayari, bakit di mo pa gawin? Wala ka namang ikapapahamak eh, sana. Ngunit, di naman palaging ganoon ang sitwasyon, hindi po ba mga MALALANDI diyaan?
Siguro, gawin na lang natin lahat ng makakaya natin para sila'y intindihin at matulungan. Ano na kaya ang mangyayari sa ating mundo kung lahat ay torpe? Nako! Wag naman sana! Baka magkahiyaan pa ang mga tao sa paghinga ng hangin ng minamahal nila ng palihim!"
Hayun, isa na namang ulat mula sa walang patid na kasamahan ninyo sa kag**uhan at kat***ahan. Salamat muli sa pagbabasa.
Oct 9, 2009
Ang Dakilang Lapastangan *ay nadulas!*
Tat-tararat-tatatat-tararat-tatatatat-taratatAAT!! *lulunok ng toilet plunger* Ackk!! Ang Dakilang Lapastangan!!
Isang salita, "G**O." Oo na, censored yan, bawal magmura eh. Mga kaututan sa pananalita, nakakita na ba kayo ng taong ganito? Hindi naman siguro yung sobra-sobrang g**o na tao. Yung tipong kinaawaan niya ang sarili niya dahil lamang sa isa niyang ginawa at magagawa pang sisihin ang kapwa dahil dito. Hindi lang iyon, MAYABANG pa sila. Mga kapatid sa pananampalataya... kailangan natin aminin, masaya din silang kasama. Hindi po ba?
HINDE!
Sino ba naman sa tamang pag iisip ang magsasabi na masayang makasama ang mga taong ganito? Maari ba akong makakita ng pagtataas ng kamay? Meron? Ahh... pwede ka na sa MENTAL ASYLUM.
Ukol naman sa titulo, "Ang Dakilang Lapastangan *ay nadulas!*" Ni hindi ko nga rin maisip kung bakit sa lahat ng pamagat na pumasok sa isip ko ay iyon ang nilagay ko. Ngunit, di naman pwedeng hindi ko ito ipapaliwanag hindi po ba? Eto, ang isang super hero ay simbolo ng kabayanihan hindi po ba? AT nakakatawang isipin kung palpak ang mga ito. Isipin mo na lang, si superman, paglanding niya sa ibabaw ng building napunit ang pantalon niya at ang brip niyang nasa labas. Nakakatuwa at napakalaswa isipin hindi po ba? Kaya naman ito ang naging pamagat ko ay dahil nakakatawa ng tunay ang pagpalpak ng isang taong ganito.
O, bumalik tayo sa g**o. Ano ba talaga ang pagkakakilala natin kay "D.L.(Dakilang Lapastangan)" Inuulit ko, Dakilang Lapastangan, hindi download. Ang pagkakakilala natin dito ay isang makulit na tao, pala tawa, magaling bumanat, "mabait" daw, yung tipong nakakabanas pag nagsimulang mangatwiran.
Mayroon pa ngang may malalaking ilong, may makakapal na kilay, at siguro, punung-puno ng buhok ang katawan. Naiisip ko tuloy ang gorilla.
Bumalik na naman tayo, makikilala mo siguro ang taong ganito, minsan sa iyong buhayresults may vary. Pero, sa oras na makikita mo na grabe na ang kilos nito, maiirita ka na. Bakit? SINO ba naman ang hindi maiirita sa taong makikipag break sa GF, sasaktan ito ng labis at pagdating ng panahon na nais na makipagbalikan nung GF sasabihin niya "Tumigil ka nga, g**o k eh, sinira mo ang buhay ko. Lahat na ng tao naaawa sakin dahil saiyo!" Aba, tignan natin, sino kaya ang maawa dito?
Meron na naman? Grabe, ano ba ang nangyayari sa ating mundo? Lahat na ata ng tao ay nahihibang!
Ngunit, sino ba ako para magsalita ng mapanira? Marahil di ko na dapat ito gawin. Ayon sa ilang pag aaral, maaring ang mga taong ito ay may mapait na nakaraan. Oo, dapat natin silang kaibiganin. Siguro, magiging mas mabuting tao sila.
Bale, ganito ang gagawin mo pag may nakilala ka na ganito.
Siguro nga may mga taong g**o pero, wala naman tayong magagawa eh. Unawain na lang natin sila at kaibiganin. Siguro ito pa ang makapagdudulot ng mabuting pagbabago sa kaniya.
Yun lang po sa ngayon. Salamat sa pagtunghay sa isa na namang kabanata ng "Ang mga Taong Makikilala mo sa Buhay"
Isang salita, "G**O." Oo na, censored yan, bawal magmura eh. Mga kaututan sa pananalita, nakakita na ba kayo ng taong ganito? Hindi naman siguro yung sobra-sobrang g**o na tao. Yung tipong kinaawaan niya ang sarili niya dahil lamang sa isa niyang ginawa at magagawa pang sisihin ang kapwa dahil dito. Hindi lang iyon, MAYABANG pa sila. Mga kapatid sa pananampalataya... kailangan natin aminin, masaya din silang kasama. Hindi po ba?
HINDE!
Sino ba naman sa tamang pag iisip ang magsasabi na masayang makasama ang mga taong ganito? Maari ba akong makakita ng pagtataas ng kamay? Meron? Ahh... pwede ka na sa MENTAL ASYLUM.
Ukol naman sa titulo, "Ang Dakilang Lapastangan *ay nadulas!*" Ni hindi ko nga rin maisip kung bakit sa lahat ng pamagat na pumasok sa isip ko ay iyon ang nilagay ko. Ngunit, di naman pwedeng hindi ko ito ipapaliwanag hindi po ba? Eto, ang isang super hero ay simbolo ng kabayanihan hindi po ba? AT nakakatawang isipin kung palpak ang mga ito. Isipin mo na lang, si superman, paglanding niya sa ibabaw ng building napunit ang pantalon niya at ang brip niyang nasa labas. Nakakatuwa at napakalaswa isipin hindi po ba? Kaya naman ito ang naging pamagat ko ay dahil nakakatawa ng tunay ang pagpalpak ng isang taong ganito.
O, bumalik tayo sa g**o. Ano ba talaga ang pagkakakilala natin kay "D.L.(Dakilang Lapastangan)" Inuulit ko, Dakilang Lapastangan, hindi download. Ang pagkakakilala natin dito ay isang makulit na tao, pala tawa, magaling bumanat, "mabait" daw, yung tipong nakakabanas pag nagsimulang mangatwiran.
Mayroon pa ngang may malalaking ilong, may makakapal na kilay, at siguro, punung-puno ng buhok ang katawan. Naiisip ko tuloy ang gorilla.
Bumalik na naman tayo, makikilala mo siguro ang taong ganito, minsan sa iyong buhayresults may vary. Pero, sa oras na makikita mo na grabe na ang kilos nito, maiirita ka na. Bakit? SINO ba naman ang hindi maiirita sa taong makikipag break sa GF, sasaktan ito ng labis at pagdating ng panahon na nais na makipagbalikan nung GF sasabihin niya "Tumigil ka nga, g**o k eh, sinira mo ang buhay ko. Lahat na ng tao naaawa sakin dahil saiyo!" Aba, tignan natin, sino kaya ang maawa dito?
Meron na naman? Grabe, ano ba ang nangyayari sa ating mundo? Lahat na ata ng tao ay nahihibang!
Ngunit, sino ba ako para magsalita ng mapanira? Marahil di ko na dapat ito gawin. Ayon sa ilang pag aaral, maaring ang mga taong ito ay may mapait na nakaraan. Oo, dapat natin silang kaibiganin. Siguro, magiging mas mabuting tao sila.
Bale, ganito ang gagawin mo pag may nakilala ka na ganito.
- Kilalanin mo siya
- Mairita ka sa ugali niya
- Unawain mo kung may mapait siyang nakaraan
- Kaibiganin mo siya
- Sabihin mo na naiinis ka sa kanya at kung ano ang maari niyang baguhin
- (Opsyonal, kung malaki ang katawan niya o ng kahit sino na kakilala niya) TUMAKBO KA NA!!
Siguro nga may mga taong g**o pero, wala naman tayong magagawa eh. Unawain na lang natin sila at kaibiganin. Siguro ito pa ang makapagdudulot ng mabuting pagbabago sa kaniya.
Yun lang po sa ngayon. Salamat sa pagtunghay sa isa na namang kabanata ng "Ang mga Taong Makikilala mo sa Buhay"
Oct 8, 2009
Ang Sinapian ni Loki...
Ang pagtawa ay isang napakahalagang parte ng ating buhay. Ngunit, nakakita ka na ba ng taong kung tumawa ay parang wala nang bukas? Yan ang nangyayari sa aming klase kapag nagsimula nang bumanat ang taong nasapian ni Loki.
Bakit si Loki? Marahil tanong niyo ito. Para lamang sa ikabubuti ng lahat, si Loki ay isa sa mga Diyos ng mga Norse. Tinatawag rin siyang "Loki the trickster."
Ang taong ito, lahat na siguro ng kabulastugan, lahat na marahil ng kamang mangan ang nagawa, at lahat ng tao ay natatawa parin sa kanya. Nakakahiya man sabihin, kahit nga ang mga taong nagpipigil ng tawa, kayang kaya niya patawahin. Ngunit, sa kabila ng lahat ng ito, marahil, may tinatagong solemnidad sa kanyang kalooban itong taong ito.
Oo, nakakatuwa kasama ang taong ito, pero, kung hindi niyo man siya kakaibiganin ng maayos, baka lang ito mapawala. May mga taong ganito, napakasaya, pero sa ilalim, may nililihim. Kung lulukubin nila ito, baka naman kung ano ang mangyari sa kanila.
Mayroong mga taong sinapian ni Loki. Mayroon din namang mga tao na ang tawag ay sinapian lamang. Katawa-tawa ang mga taong ito. Bakit? Dahil isang minuto natawa sila, maya-maya nanlilisik ang mata sa galit, ilang minuto makalipas humahagulgol na ng iyak. Oo, katawa tawa sila, pero tama ba naman na pagtawanan natin sila? Hindi, dahil baka may kaguluhan silang nadarama sa emosyon nila.
Bumalik tayo sa taong sinapian ni Loki. Sa ating buhay, marahil, marami tayong makikilalang ganito. Kahit nga ako, marami na akong ganito na kilala. Masaya sila maging kaibigan, pero kung tutuusin, di sila ganoon kabilis magtiwala.
Maghanda ka, pag biglang nagseryoso ang taong sinapian ni Loki, isa lang ang ibig sabihin nito. Nag iisip na ito ng matindi tinding banat!
Nakakatuwa siguro na makakita ng ganitong tao na nakatanga sa isang tabi, nakangiting aso, pawang nag iisip ng kung ano. Sa kasawiang palad, lahat ng kilala kong mga sinapian ni Loki, pag natatahimik, seryosong seryoso.
Ano na kaya ang mangyayari sa ating bansa kung lahat ng pilipino ay ganito. Diyos kong maawain, wag naman sana! Baka lalo pa tayong mawalan ng kinabukasan.
Hanggang sa muli!
Bakit si Loki? Marahil tanong niyo ito. Para lamang sa ikabubuti ng lahat, si Loki ay isa sa mga Diyos ng mga Norse. Tinatawag rin siyang "Loki the trickster."
Ang taong ito, lahat na siguro ng kabulastugan, lahat na marahil ng kamang mangan ang nagawa, at lahat ng tao ay natatawa parin sa kanya. Nakakahiya man sabihin, kahit nga ang mga taong nagpipigil ng tawa, kayang kaya niya patawahin. Ngunit, sa kabila ng lahat ng ito, marahil, may tinatagong solemnidad sa kanyang kalooban itong taong ito.
Oo, nakakatuwa kasama ang taong ito, pero, kung hindi niyo man siya kakaibiganin ng maayos, baka lang ito mapawala. May mga taong ganito, napakasaya, pero sa ilalim, may nililihim. Kung lulukubin nila ito, baka naman kung ano ang mangyari sa kanila.
Mayroong mga taong sinapian ni Loki. Mayroon din namang mga tao na ang tawag ay sinapian lamang. Katawa-tawa ang mga taong ito. Bakit? Dahil isang minuto natawa sila, maya-maya nanlilisik ang mata sa galit, ilang minuto makalipas humahagulgol na ng iyak. Oo, katawa tawa sila, pero tama ba naman na pagtawanan natin sila? Hindi, dahil baka may kaguluhan silang nadarama sa emosyon nila.
Bumalik tayo sa taong sinapian ni Loki. Sa ating buhay, marahil, marami tayong makikilalang ganito. Kahit nga ako, marami na akong ganito na kilala. Masaya sila maging kaibigan, pero kung tutuusin, di sila ganoon kabilis magtiwala.
Maghanda ka, pag biglang nagseryoso ang taong sinapian ni Loki, isa lang ang ibig sabihin nito. Nag iisip na ito ng matindi tinding banat!
Nakakatuwa siguro na makakita ng ganitong tao na nakatanga sa isang tabi, nakangiting aso, pawang nag iisip ng kung ano. Sa kasawiang palad, lahat ng kilala kong mga sinapian ni Loki, pag natatahimik, seryosong seryoso.
Ano na kaya ang mangyayari sa ating bansa kung lahat ng pilipino ay ganito. Diyos kong maawain, wag naman sana! Baka lalo pa tayong mawalan ng kinabukasan.
Hanggang sa muli!
Subscribe to:
Posts (Atom)
