Mr. & Ms. Right... Have you been following my recent posts?
Well, don't you know how to take a clue? There's no such person as Mr/Ms right. That's all...
About Me
- Malkuthe Highwind
- Writer, artiste, critic, debater, public speaker, pianist, singer, actor, pretty much a jack of all trades, that's me, 16 years old and going strong. My friends say I'm good at what I do, but honestly, I think I'm little more than mediocre. This is the story of my life.
Dec 4, 2009
Ang Tao sa Salamin...
~Nagsisimula ako sa tao sa salamin...
Nagmamakaawang magbago na siya...
Walang diwang mas malinaw pa dito...
"Kung gusto mo pabutihin ang mundo...
Tumingin sa sarili at magbago..."~
Nagmamakaawang magbago na siya...
Walang diwang mas malinaw pa dito...
"Kung gusto mo pabutihin ang mundo...
Tumingin sa sarili at magbago..."~
Ang mga pinakamahalagang kaalaman sa buhay ay natututunan lamang sa paraang kahit kailan ay hindi madali. Ang daan patungo sa pagdiskubre sa tunay na sarili ay ang pinakamahirap tahakin sa lahat. Kahit kailanman, kahit magunaw ang mundo, ang sarili lamang ang tunay na makapagsasabi o makapaghuhusga sa nilalaman ng puso.
Marahil nga'y itim ang inaasal ng sarili, subalit, buong katauha'y ikinasusuklam rin naman nito. Walang karapatang magsalita ang taong maysala sapagkat, sino ba siya upang manalita ng masama tungkol sa kapwa kung siya mismo ay kasuklam suklam sa sarili niya.
Binansagang arrogante, walang modo, bobo at bastos. Oo nga naman, totoo bawat parangal at tinatanggap ito. Subalit, pati ang sarili, ito'y bansag sa katauhan.
Kathang-isip lamang ba ang lahat ng alam nito bilang katotohanan? Marahil nga... Isang taong maraming pagkukulang, maraming pagkakasala. Ngunit sa lahat ng ito, sinusubukang tumakbo palayo nito. Ano ba talaga ang silbi ng pagkabuhay nito? Ano ba talaga ang nais iparating nito?
Ano ba ang silbi ng taong ito, kundi magyabang o kaya nama'y magpagalit sa iba. Puno ng himutok para sa sarilii ito. Nais magbago, ngunit, takot sa maaring mangyari. Nais mapabuti, ngunit hindi alam kung papaano.
Maraming tanong ang lumiligid ngunit ang pinakaharap sa lahat ng ito ay ang tanong. "Kakayanin ko ba ito?" Walang tiwala sa sarili, walang tiwala sa iba. Mahirap tahakin ang landas na ito. Pero para sa kapakanan ng taong nasaktan na, kakayanin kahit anong sakripisyo.
Kung ano mang kasalanan ang nagawa, wala nang saysay ang paghingi ng kapatawaran, naganap na ang naganap. Ngunit, sa lahat ng ito, nararapat parin na humingi ng kapatawaran. Kaya naman ito'y gagawin ng sarili.
Bago tanggalin ang tingting sa mata ng iba, tanggalin muna ang troso sa sariling mata. Ito ay hango sa bibliya. Nawa'y masunod ito ng sarili, sapagkat ang pinaka nahihirapan rin naman dito ay ang sarili. Hindi marunong humarap sa iba, hindi kayang magbitiw ng salita. Mahirap ang tatahakin, ngunit, tulad ng sinabi, kakayanin.
Alam niyo naman kung sino ang tinutukoy. Haha. Salamat sa araw na ito, hinding hindi ko ito makalilimutan.
Marahil nga'y itim ang inaasal ng sarili, subalit, buong katauha'y ikinasusuklam rin naman nito. Walang karapatang magsalita ang taong maysala sapagkat, sino ba siya upang manalita ng masama tungkol sa kapwa kung siya mismo ay kasuklam suklam sa sarili niya.
Binansagang arrogante, walang modo, bobo at bastos. Oo nga naman, totoo bawat parangal at tinatanggap ito. Subalit, pati ang sarili, ito'y bansag sa katauhan.
Kathang-isip lamang ba ang lahat ng alam nito bilang katotohanan? Marahil nga... Isang taong maraming pagkukulang, maraming pagkakasala. Ngunit sa lahat ng ito, sinusubukang tumakbo palayo nito. Ano ba talaga ang silbi ng pagkabuhay nito? Ano ba talaga ang nais iparating nito?
Ano ba ang silbi ng taong ito, kundi magyabang o kaya nama'y magpagalit sa iba. Puno ng himutok para sa sarilii ito. Nais magbago, ngunit, takot sa maaring mangyari. Nais mapabuti, ngunit hindi alam kung papaano.
Maraming tanong ang lumiligid ngunit ang pinakaharap sa lahat ng ito ay ang tanong. "Kakayanin ko ba ito?" Walang tiwala sa sarili, walang tiwala sa iba. Mahirap tahakin ang landas na ito. Pero para sa kapakanan ng taong nasaktan na, kakayanin kahit anong sakripisyo.
Kung ano mang kasalanan ang nagawa, wala nang saysay ang paghingi ng kapatawaran, naganap na ang naganap. Ngunit, sa lahat ng ito, nararapat parin na humingi ng kapatawaran. Kaya naman ito'y gagawin ng sarili.
Bago tanggalin ang tingting sa mata ng iba, tanggalin muna ang troso sa sariling mata. Ito ay hango sa bibliya. Nawa'y masunod ito ng sarili, sapagkat ang pinaka nahihirapan rin naman dito ay ang sarili. Hindi marunong humarap sa iba, hindi kayang magbitiw ng salita. Mahirap ang tatahakin, ngunit, tulad ng sinabi, kakayanin.
Alam niyo naman kung sino ang tinutukoy. Haha. Salamat sa araw na ito, hinding hindi ko ito makalilimutan.
Nov 17, 2009
Media...
Flash dito, flash doon, bato ng tanong dito, bato ng tanong doon. Iyan ang buhay ng isang reporter. Paano ba, mga kaibigan, maging mabuting reporter? Tama ba na iulat natin ang lahat lahat ng ating nakikita ng wala man lang pakundangan kung ito'y makasasakit sa damdamin ng iba?
Ano? Akala niyo ba media ang sasabihin ko sa inyo ngayon? Hinde! Pero, isisiwalat ko sa inyo ang isang uri ng tao na pwede nang maging reporter. Itago natin siya sa pangalang Usi.
Si Usi ay magalang, mabait at katuwa-tuwang bata--kapag kailangan. Pero, mas madalas kaysa hindi, siya'y pasaway. Matigas ang ulo--yung sa taas hindi sa baba-- at MALAKAS ANG BOSES!!
Pero, may isang bagay na naghihiwalay sa kanya sa iba pang bata. USISERO SIYA!!
Si Usi ay palaging makikitang nagmamasid-masid. Naikot-ikot, bigla-biglang sumusulpot na parang bula... ang kulang nalang ay makita ko siya sa ibabaw ng pader na parang espiya! *tumutugtog ang kantang "Fly on the Wall"* Makikitang nagpupusoy dito, makikitang nakikipagmurahan doon. Pero tulad ng media, HINDING HINDI nakakatawa.
Isang araw, sa bayan ng sariwa, naninirahan ang lahat ng uri ng gulay dito(hay Diyos ko! San na ba ako napunta!). Hindi, joke lang po. Nakakatawa ba? Kung oo, sige palakpakan tayo! Kung hinde, well, ganyan talaga, ginagaya ko lang si Usi. haha.
Isa pa pala, si usi ay para ring tagapagulat ng balita. Bakit? Halos lahat ng sinasabi o pwede ring kinikilos ng kinauukula'y ginagaya niya. Minsan nga napapaisip ako, bakit ba ito nasa sectiong ito? Kung ganun nga siyang katalino, bakit ganito ang asal niya? Bakit ganito ang ikinikilos niya?
Tulad ng mga reporter, nangbabakaw sila ng news. Eto ring taong ito, ako ang kausap, siya ang sumasagot ng bigla-bigla.
Isa pa, tulad ng reporter na wala man lang paalam na nagbibitiw ng salita. Parang siya, may ginagawa ka, may tinitignan ka, masilayan lang niya ito, hahablutin na, ni isang salitang pasintabi ay binibigkas.
Sa lahat marahil ng tao na pinakita ko dito, si Usi na ang pinakakinasusuklaman ko ang pagmumukha. Ni hindi ako magbibigay ng pananalitang pantanggol sa kanya, hayaan mo siyang magtanggol sa sarili niya.
Kababayan, OUT!
Ano? Akala niyo ba media ang sasabihin ko sa inyo ngayon? Hinde! Pero, isisiwalat ko sa inyo ang isang uri ng tao na pwede nang maging reporter. Itago natin siya sa pangalang Usi.
Si Usi ay magalang, mabait at katuwa-tuwang bata--kapag kailangan. Pero, mas madalas kaysa hindi, siya'y pasaway. Matigas ang ulo--yung sa taas hindi sa baba-- at MALAKAS ANG BOSES!!
Pero, may isang bagay na naghihiwalay sa kanya sa iba pang bata. USISERO SIYA!!
Si Usi ay palaging makikitang nagmamasid-masid. Naikot-ikot, bigla-biglang sumusulpot na parang bula... ang kulang nalang ay makita ko siya sa ibabaw ng pader na parang espiya! *tumutugtog ang kantang "Fly on the Wall"* Makikitang nagpupusoy dito, makikitang nakikipagmurahan doon. Pero tulad ng media, HINDING HINDI nakakatawa.
Isang araw, sa bayan ng sariwa, naninirahan ang lahat ng uri ng gulay dito(hay Diyos ko! San na ba ako napunta!). Hindi, joke lang po. Nakakatawa ba? Kung oo, sige palakpakan tayo! Kung hinde, well, ganyan talaga, ginagaya ko lang si Usi. haha.
Isa pa pala, si usi ay para ring tagapagulat ng balita. Bakit? Halos lahat ng sinasabi o pwede ring kinikilos ng kinauukula'y ginagaya niya. Minsan nga napapaisip ako, bakit ba ito nasa sectiong ito? Kung ganun nga siyang katalino, bakit ganito ang asal niya? Bakit ganito ang ikinikilos niya?
Tulad ng mga reporter, nangbabakaw sila ng news. Eto ring taong ito, ako ang kausap, siya ang sumasagot ng bigla-bigla.
Isa pa, tulad ng reporter na wala man lang paalam na nagbibitiw ng salita. Parang siya, may ginagawa ka, may tinitignan ka, masilayan lang niya ito, hahablutin na, ni isang salitang pasintabi ay binibigkas.
Sa lahat marahil ng tao na pinakita ko dito, si Usi na ang pinakakinasusuklaman ko ang pagmumukha. Ni hindi ako magbibigay ng pananalitang pantanggol sa kanya, hayaan mo siyang magtanggol sa sarili niya.
Kababayan, OUT!
Nov 5, 2009
Power, Wealth and Pride...
Labels:
Literature
0
comments
So, guys it's our field trip tomorrow. One heck of a trip it will be, our ETD from school is 5AM whilst our ETA is 9PM. Goodness. Anyway, guys, let me entertain you today with a short story I wrote. It's in the form of a script, although, I am planning to rewrite it... someday :D It was originally written for an outreach program at a public school. BUT that was before I knew that the age bracket of the audience was to be children 5-7 years old. Here you go:
The wind whispered, ever so slightly shaking the branches of the trees. On the porch of a quaint little house sat a woman. Her fair skin glowed faintly in the light of the full moon. Her long black hair shimmered with an otherworldly sheen in the light. She looked to the star streaked heavens and the white band was caught in her sapphire eyes. She listened to the soothing sounds of crickets in the distance
Thalia: Oh how beautiful the night sky, how beautiful the melody of my little friends.
A fair lad appeared a ways from the cottage. His fair and handsome face bruised and battered. His eyes glowed with the flames of loathe. His hair sat awry upon his crown.
Thalia: Oh Enoch! My love! What hast happened to thee?
Enoch: Oh woe is me my dearest! What use is wisdom and fairness if one is scorned by those he holds dear?
Thalia: Why? Whatever has happened?
Enoch: Curseth the council! Curseth the wise men! Curseth our ninety-eight neighbors!
Thalia: Oh Enoch, my fair husband. Take brief respite from thy rage. Enlighten me to the sorrow that passeth you by!
Enoch: I cameth before the council. Thy father ushered me in. I told them of my wisdom, to conquer the enemy herein. Yet by whim of fate my words were spurned, scorned and trashed. They threw me upon the beaten path and stoned me like a sack!
Thalia: Oh Enoch, my tender mate, let not thee spurn the town in hate. Let pass thy loathe and hear me dearest. Forgive the council, forget their sin. Let it be that in silence thine heart will rest in peace.
Enoch: In silence, my love, I shall take thine word. I shalt erase from my heart as thine hast wished the loathe I held to start.
The man, then in silence, lay down beside his cot. His heart still filled with hate and sorrow, not so much apart. From the shadows came the devil. Voice filled with scorn!
Devil: Oh Enoch, child of none, dost thou wish for power to take thine foes' life?
Enoch: Devil! stay away from me, lest thine temptation snare my heart. Vanish, never to return, thine offer, I shall spurn!
Devil: Enoch, lend me thy ear! I offer you power, riches and fame at thine whim!
Enoch: Devil I doubt thine word! True is it what thou hast said?
Devil: Oh true was my ever word. To take it however, thou shalt pay a price.
Enoch: The power he offers is far too great to comprehend. My revenge now I shall have. Name your price o devil! I shall pay thine tithe.
Devil: Then I shalt grant thine wish. But thou must send me ninety-eight souls and one more thou must fish!
The devil vanished and left Enoch alone. In his hands the power of death, now for its sins the council must atone!
Enoch: Alas! My fate is sealed and my revenge revealed. The council shalt kneel before me, but my heart I shalt steel!
Morning's light awoke a sleeping Enoch. Quick he made for the council's hall footsteps fueled with hate, saying "For this I must not be late!" Evil grin on face, mischievous glint in eyes, he faced the council at whose hands his fate had gone awry
Council Member: What hast thou done o wise and humble Enoch? To strike a bargain with the devil, thou hast become his pawn!
Enoch: Halt old man! Thou shalt not stop me, for now thine council shalt fall!
Council Member: Then consider wisely thine choice. For in the end, regret shalt fill thine voice!
With this he took the man's soul and ninety seven others. The town was empty, its inhabitants dead, his bargain with the devil, he thought he had met. But the devil returned and spoke to Enoch
Devil: Thou hast done well o son of none, but to satisfy my burning lake, thou art lacking one!
Enoch: But there remaineth no other soul in the village!
Devil: I asketh thee if thou art definite. I believe there is yet another thou hast not taken!
At that moment, Thalia came, in horror she screamed.
Thalia: What hast thou done?
Devil: Go on Enoch! Kill her as well.
His eyes hazed and fell under the devil's spell.
Enoch: Yes master...
In cold blood, he took the life of his wife. When his eyes cleared, he cried.
Enoch: Thalia! What have I done?
In rage, the devil too he vanquished and tears in eye he lay beside his wife. He mourned for the love he lost to the allure of wealth and pride.
So here we see, at the end of this tale, let not temptation conquer you. For all it is worth, the devil will show the worst of fates to you.
The wind whispered, ever so slightly shaking the branches of the trees. On the porch of a quaint little house sat a woman. Her fair skin glowed faintly in the light of the full moon. Her long black hair shimmered with an otherworldly sheen in the light. She looked to the star streaked heavens and the white band was caught in her sapphire eyes. She listened to the soothing sounds of crickets in the distance
Thalia: Oh how beautiful the night sky, how beautiful the melody of my little friends.
A fair lad appeared a ways from the cottage. His fair and handsome face bruised and battered. His eyes glowed with the flames of loathe. His hair sat awry upon his crown.
Thalia: Oh Enoch! My love! What hast happened to thee?
Enoch: Oh woe is me my dearest! What use is wisdom and fairness if one is scorned by those he holds dear?
Thalia: Why? Whatever has happened?
Enoch: Curseth the council! Curseth the wise men! Curseth our ninety-eight neighbors!
Thalia: Oh Enoch, my fair husband. Take brief respite from thy rage. Enlighten me to the sorrow that passeth you by!
Enoch: I cameth before the council. Thy father ushered me in. I told them of my wisdom, to conquer the enemy herein. Yet by whim of fate my words were spurned, scorned and trashed. They threw me upon the beaten path and stoned me like a sack!
Thalia: Oh Enoch, my tender mate, let not thee spurn the town in hate. Let pass thy loathe and hear me dearest. Forgive the council, forget their sin. Let it be that in silence thine heart will rest in peace.
Enoch: In silence, my love, I shall take thine word. I shalt erase from my heart as thine hast wished the loathe I held to start.
The man, then in silence, lay down beside his cot. His heart still filled with hate and sorrow, not so much apart. From the shadows came the devil. Voice filled with scorn!
Devil: Oh Enoch, child of none, dost thou wish for power to take thine foes' life?
Enoch: Devil! stay away from me, lest thine temptation snare my heart. Vanish, never to return, thine offer, I shall spurn!
Devil: Enoch, lend me thy ear! I offer you power, riches and fame at thine whim!
Enoch: Devil I doubt thine word! True is it what thou hast said?
Devil: Oh true was my ever word. To take it however, thou shalt pay a price.
Enoch: The power he offers is far too great to comprehend. My revenge now I shall have. Name your price o devil! I shall pay thine tithe.
Devil: Then I shalt grant thine wish. But thou must send me ninety-eight souls and one more thou must fish!
The devil vanished and left Enoch alone. In his hands the power of death, now for its sins the council must atone!
Enoch: Alas! My fate is sealed and my revenge revealed. The council shalt kneel before me, but my heart I shalt steel!
Morning's light awoke a sleeping Enoch. Quick he made for the council's hall footsteps fueled with hate, saying "For this I must not be late!" Evil grin on face, mischievous glint in eyes, he faced the council at whose hands his fate had gone awry
Council Member: What hast thou done o wise and humble Enoch? To strike a bargain with the devil, thou hast become his pawn!
Enoch: Halt old man! Thou shalt not stop me, for now thine council shalt fall!
Council Member: Then consider wisely thine choice. For in the end, regret shalt fill thine voice!
With this he took the man's soul and ninety seven others. The town was empty, its inhabitants dead, his bargain with the devil, he thought he had met. But the devil returned and spoke to Enoch
Devil: Thou hast done well o son of none, but to satisfy my burning lake, thou art lacking one!
Enoch: But there remaineth no other soul in the village!
Devil: I asketh thee if thou art definite. I believe there is yet another thou hast not taken!
At that moment, Thalia came, in horror she screamed.
Thalia: What hast thou done?
Devil: Go on Enoch! Kill her as well.
His eyes hazed and fell under the devil's spell.
Enoch: Yes master...
In cold blood, he took the life of his wife. When his eyes cleared, he cried.
Enoch: Thalia! What have I done?
In rage, the devil too he vanquished and tears in eye he lay beside his wife. He mourned for the love he lost to the allure of wealth and pride.
So here we see, at the end of this tale, let not temptation conquer you. For all it is worth, the devil will show the worst of fates to you.
Nov 3, 2009
Hamog...
"Huwhaaat?! Ano raw?" marahil ito ang naunang pumasok sa isip niyo nang mabasa niyo ang pamagat ng artikulong ito. Ngunit, panandalian ngang matananong, sigurado ba kayo na ito ang magiging paksa ng aking maikling naratib? Oo? Aba, tignan na lang natin. Hinde? Aba, magaling ka, sige, mag uumpisa na ako.
Umihip ang malamig na simoy ng hangin. Nagbabadya sa himpapawid ang mga nanunulos na ulap. Isang kurtina ng ulan palapit ng palapit sa kinaroroonan. Bawat patak, gumagawa ng maliit na ulap ng buhangin sa kalsada. Nadala ng hangin ang singaw ng lupa. Huminga ka ng malalim,tumingala at sinabi... "Narito na naman ang mga luha ng kalangitan..."
Ayan na ang araw! Nawala ang ulan! Nagdiriwang ang mga diyoses ng pagsasaya! Ngunit ano ito? Biglang... lumamig ang paligid... Napatungo ka at nakita, hamog na bumabalot sa paa mo. Naisip mo, kung ang ulap may luha, ano kaya ang tawag sa luha ng hamog... Mababa ang luha marahil ng hamog, sapagkat niyayakap na nito ang lupa...
MABABA ANG LUHA! Iyan ang aking pupuntiryahin sa gabing ito! Maghanda ka taong papatamaan ko. Hinde, joke lang iyon. Tulad nga ng sinabi ko, ang mga artikulong ito ay walang diwa na nagpapatama sa isang ispesipikong tao. Kung matamaan man siya, problema na niya iyon.
Halina mga kasabwat at tayo'y maglakbay sa kataka-takang kagubatan ng kababawan ng luha. Hala! Anu iyon, nasa kakahuyan? Isang halimaw, tumatawa, pagkalakas humalakhak! Pero ano ito? Nawala niya ang kanyang pinaglalaruan! Yumayanig ang lupa dahil sa hagulgol ng halimaw na ito. "Anu ba naman yan, andrama naman nito."
Mga kapatid sa pananampalataya, kung maaari ay ituon ninyo ang inyong pansin sa ekshibit A. Isang tao, buong araw siya nakikipaghalakhakan. Soooooooooooooooooobrang hyper. Wala nang ginawa kundi kag***han, kalandian at pakikipagbanatan. Ngunit, pagdating ng oras, nawala ang kanyang cellphone! Lahat na ng tao sinisi at nag iiyak all the way home to mommy.
Mga partner, ekshibit B naman po! Isang tao, nakipag away sa isang kaibigan dahil sa isang joke! Umiyak ng umiyak!
Isa lamang ang ating maoobserbahan natin sa mga sitwasyong ito. Bakit ba parang, napakasimpleng bagay, iniiyakan na? Oo, pwede rin na iyakan ito. Pero, para iyakan ito higit sa ilang sandali, hindi ata makatarungan iyon. Masasabi natin na mababa ang luha ng taong ito.
Kung ako ang tatanungin, pwede naman itapon na lang natin sila sa bangin at iwan para mamatay. O kaya naman ilagay sa isang hukay na may gutom na leon ang mga ito at iwan para kainin.
O hukom ng langit, ano nawa ang maaring gawin sa mga taong ito? Simple, kaibiganin, tulungan at panindigan. Iyon na lang naman ang magagawa natin para sa mga taong ganito. Ano pa ba? Gusto niyo, idaan sa isang makina na nagpapataas ng luha? Baka naman sumabog siya nun.
Sige, ito na lang ang mailagay ko. Masakit na ang ulo ko. Sige, paalam, hanggang sa muli! Kabalikatan sa kag***han, signing off! Ciao!
Umihip ang malamig na simoy ng hangin. Nagbabadya sa himpapawid ang mga nanunulos na ulap. Isang kurtina ng ulan palapit ng palapit sa kinaroroonan. Bawat patak, gumagawa ng maliit na ulap ng buhangin sa kalsada. Nadala ng hangin ang singaw ng lupa. Huminga ka ng malalim,tumingala at sinabi... "Narito na naman ang mga luha ng kalangitan..."
Ayan na ang araw! Nawala ang ulan! Nagdiriwang ang mga diyoses ng pagsasaya! Ngunit ano ito? Biglang... lumamig ang paligid... Napatungo ka at nakita, hamog na bumabalot sa paa mo. Naisip mo, kung ang ulap may luha, ano kaya ang tawag sa luha ng hamog... Mababa ang luha marahil ng hamog, sapagkat niyayakap na nito ang lupa...
MABABA ANG LUHA! Iyan ang aking pupuntiryahin sa gabing ito! Maghanda ka taong papatamaan ko. Hinde, joke lang iyon. Tulad nga ng sinabi ko, ang mga artikulong ito ay walang diwa na nagpapatama sa isang ispesipikong tao. Kung matamaan man siya, problema na niya iyon.
Halina mga kasabwat at tayo'y maglakbay sa kataka-takang kagubatan ng kababawan ng luha. Hala! Anu iyon, nasa kakahuyan? Isang halimaw, tumatawa, pagkalakas humalakhak! Pero ano ito? Nawala niya ang kanyang pinaglalaruan! Yumayanig ang lupa dahil sa hagulgol ng halimaw na ito. "Anu ba naman yan, andrama naman nito."
Mga kapatid sa pananampalataya, kung maaari ay ituon ninyo ang inyong pansin sa ekshibit A. Isang tao, buong araw siya nakikipaghalakhakan. Soooooooooooooooooobrang hyper. Wala nang ginawa kundi kag***han, kalandian at pakikipagbanatan. Ngunit, pagdating ng oras, nawala ang kanyang cellphone! Lahat na ng tao sinisi at nag iiyak all the way home to mommy.
Mga partner, ekshibit B naman po! Isang tao, nakipag away sa isang kaibigan dahil sa isang joke! Umiyak ng umiyak!
Isa lamang ang ating maoobserbahan natin sa mga sitwasyong ito. Bakit ba parang, napakasimpleng bagay, iniiyakan na? Oo, pwede rin na iyakan ito. Pero, para iyakan ito higit sa ilang sandali, hindi ata makatarungan iyon. Masasabi natin na mababa ang luha ng taong ito.
Kung ako ang tatanungin, pwede naman itapon na lang natin sila sa bangin at iwan para mamatay. O kaya naman ilagay sa isang hukay na may gutom na leon ang mga ito at iwan para kainin.
O hukom ng langit, ano nawa ang maaring gawin sa mga taong ito? Simple, kaibiganin, tulungan at panindigan. Iyon na lang naman ang magagawa natin para sa mga taong ganito. Ano pa ba? Gusto niyo, idaan sa isang makina na nagpapataas ng luha? Baka naman sumabog siya nun.
Sige, ito na lang ang mailagay ko. Masakit na ang ulo ko. Sige, paalam, hanggang sa muli! Kabalikatan sa kag***han, signing off! Ciao!
Nov 1, 2009
Of Scissors, Hair and Japanese Balls...
Yesterday was a trip to rememeber, going to SM Munte and getting my hair cut. Sheesh, do you really have to go somewhere fancy to get a haircut? Well, I, for one was taken to Bench Fix. Afterward was a pretty long wait for some takoyaki. How should I have known that cooking it was precision work?! Well, that's it for now!
Oct 30, 2009
Kilala Niyo ba si... Polyphemus?
Aha! Huling-huli! Hindi mo kilala si Polyphemus noh? Halaa... Pano ba iyan, pano ka kaya papasa sa 4th year?
"Ako Polyphemus! Binulag ni "Walang Tao!" Tulong kayo mga kapatid sakin!" Ito ang sigaw ni Polyphemus matapos siyang malinlang ni Odysseus. Si Polyphemus ay isang Cyclops. Anak ni Poseidon, diyos ng karagatan, lindol at mga kabayo.
Ganito kasi ang nangyari, si Odysseus at ang kanyang mga kawal ay napadpad sa isla ng mga Cyclops at pumasok sila sa isang kweba. Hindi nila alam na ito ay ang kweba ni Polyphemus, ang pinaka tanyag sa mga Cyclops. Nang malaman ni Polyphemus na may mga tao dito, binara niya ang lagusan ng kweba at kinain para sa hapunan ang dalawa sa mga kawal ni Odysseus.
Kinabukasan, kinain muli nito ang dalawa sa mga tao ni Odysseus at lumabas sapagkat siya ay isang pastol. Agad-agad nag isip ng plano upang makatakas si Odysseus at nang makabalik ay mayroon na siyang nagawa. Inimbita niya si Polyphemus para uminom ng alak. Kahit mabangis nga si Polyphemus, di naman ito gaano katalinuhan at nagpakalasing nga ito. Ngayon, tinanong nito ang pangalan ni Odysseus at sinagot naman ni Odysseus na siya ay si "walang tao(sorry naman, literal na translation eh)" o No Man sa ingles. Sabi ni Polyphemus na huli niyang kakainin ay "Walang Tao" at nakatulog ito. Binulag ni Odysseus at tumakas na ang mga kawal niya habang nakatali sa ilalim ng mga tupa ni Polyphemus.
Bakit nga ba si Polyphemus? Tignan natin ang impormasyon, tatay niya si Poseidon, diyos ng karagatan, so, kalahi niya ang mga isda. Kaya naman, mukha siguro siyang isda. Tapos, malaki siya! Baka amoy isda rin. May kilala kayong ganito? Ako oo, meron talaga!
Itago natin siya sa pangalang Polyphemus(nyek) haha. Ang taong ito, grabe, walang ginawa kundi purong kabulastugan. Ngunit, nang dumating ang oras na nararapat nang pagalitan, ayaw niya umamin at idadamay pa ang iba sa parusang dapat ay sa kanya lamang. Ang iba naman, ayaw talaga magsalita dahil natatakot! Aba! Sino ba naman ang hindi matatakot kung ang makakalaban mo ay malahiganteng isda!
Ikalawa, napaka epal, pag nanahimik ka, biglang itatanong "Anong problema mo?". Tapos, mag uumpisa pa ng tsismis na kayo na nitong someone na malapit mong kaibigan. Nakakairita noh? Tapos wala pang ginawa kundi magsalita ng magsalita. Ni hindi nga ata ito nagtootoothbrush eh. Sabi nga ng mga kaklase ko, orange na daw ang ipin niya!
Ikatlo, nagiging mayabang siya. Pag nanggagaso, gusto niya, siya lang ang naggagaso at hindi rin siya gagaspangin. Ano naman kayang klaseng tao ito? Pag ginagaspang napipikon at nananahimik na lang.
Ikaapat, sinong tao sa tamang pag iisip ang magtataboy ng isang kaibigan para lang sa isang bagong dating na kaibigan o kaya naman ay isang kakontsaba sa ibang paraan.
Hay nako, ano na ba ang nangyayari sa ating mundo? Bakit andaming mga MUTANT?! Sapat na nga ang mga mukhang unggoy eh, bakit may mukhang isda pa?!
Eto ang inyong kabalitaan sa radyong sira, signing off! Hanggang sa muli! Ciao!
"Ako Polyphemus! Binulag ni "Walang Tao!" Tulong kayo mga kapatid sakin!" Ito ang sigaw ni Polyphemus matapos siyang malinlang ni Odysseus. Si Polyphemus ay isang Cyclops. Anak ni Poseidon, diyos ng karagatan, lindol at mga kabayo.
Ganito kasi ang nangyari, si Odysseus at ang kanyang mga kawal ay napadpad sa isla ng mga Cyclops at pumasok sila sa isang kweba. Hindi nila alam na ito ay ang kweba ni Polyphemus, ang pinaka tanyag sa mga Cyclops. Nang malaman ni Polyphemus na may mga tao dito, binara niya ang lagusan ng kweba at kinain para sa hapunan ang dalawa sa mga kawal ni Odysseus.
Kinabukasan, kinain muli nito ang dalawa sa mga tao ni Odysseus at lumabas sapagkat siya ay isang pastol. Agad-agad nag isip ng plano upang makatakas si Odysseus at nang makabalik ay mayroon na siyang nagawa. Inimbita niya si Polyphemus para uminom ng alak. Kahit mabangis nga si Polyphemus, di naman ito gaano katalinuhan at nagpakalasing nga ito. Ngayon, tinanong nito ang pangalan ni Odysseus at sinagot naman ni Odysseus na siya ay si "walang tao(sorry naman, literal na translation eh)" o No Man sa ingles. Sabi ni Polyphemus na huli niyang kakainin ay "Walang Tao" at nakatulog ito. Binulag ni Odysseus at tumakas na ang mga kawal niya habang nakatali sa ilalim ng mga tupa ni Polyphemus.
Bakit nga ba si Polyphemus? Tignan natin ang impormasyon, tatay niya si Poseidon, diyos ng karagatan, so, kalahi niya ang mga isda. Kaya naman, mukha siguro siyang isda. Tapos, malaki siya! Baka amoy isda rin. May kilala kayong ganito? Ako oo, meron talaga!
Itago natin siya sa pangalang Polyphemus(nyek) haha. Ang taong ito, grabe, walang ginawa kundi purong kabulastugan. Ngunit, nang dumating ang oras na nararapat nang pagalitan, ayaw niya umamin at idadamay pa ang iba sa parusang dapat ay sa kanya lamang. Ang iba naman, ayaw talaga magsalita dahil natatakot! Aba! Sino ba naman ang hindi matatakot kung ang makakalaban mo ay malahiganteng isda!
Ikalawa, napaka epal, pag nanahimik ka, biglang itatanong "Anong problema mo?". Tapos, mag uumpisa pa ng tsismis na kayo na nitong someone na malapit mong kaibigan. Nakakairita noh? Tapos wala pang ginawa kundi magsalita ng magsalita. Ni hindi nga ata ito nagtootoothbrush eh. Sabi nga ng mga kaklase ko, orange na daw ang ipin niya!
Ikatlo, nagiging mayabang siya. Pag nanggagaso, gusto niya, siya lang ang naggagaso at hindi rin siya gagaspangin. Ano naman kayang klaseng tao ito? Pag ginagaspang napipikon at nananahimik na lang.
Ikaapat, sinong tao sa tamang pag iisip ang magtataboy ng isang kaibigan para lang sa isang bagong dating na kaibigan o kaya naman ay isang kakontsaba sa ibang paraan.
Hay nako, ano na ba ang nangyayari sa ating mundo? Bakit andaming mga MUTANT?! Sapat na nga ang mga mukhang unggoy eh, bakit may mukhang isda pa?!
Eto ang inyong kabalitaan sa radyong sira, signing off! Hanggang sa muli! Ciao!
Oct 28, 2009
A Day to Cherish
Labels:
Literature
4
comments
Okay, so guys, it's early afternoon(mind you, I mean early as in outrageously early) here in the Philippines, time on my clock is 12:33 PM. Okay, so, You might be expecting a "Ang mga Taong Makikilala Mo sa Buhay" post. But that is not the case right now. I WILL try to write one later, but right now, let me entertain you with a short story.
Dark brown eyes fluttered open to the sound of a door being closed. The humming of the air-con rang in the teen's ears. He raked his hands through his dark brown-streaked hair while stifling a yawn. Without getting up, the young man fumbled around for his watch, and checked the time. It was 4:57 AM. He concluded that it was his mother getting ready for a trip to some office, to apply for a nursing job in Canada. His younger brother stirred, sat on his bed and turned the TV on. Brown eyes squinted in the sudden flood of light as he berated his brother for turning the TV on so early.
Then, the young man realized, his brother was going with his mom to have a check-up as well. He grinned, knowing he'll have the house to himself. The smug look on his face slipped when he remembered that he was going on a trip with his friends to watch a movie. His mom called "Charles! Get your brother out here, we need to prepare for the trip. It's a long way from here to our destination!" "Sure mom!" came the earnest reply "Dan, go to mom already, she calling" he said sternly, looking at his younger sibling. The other simply grunted in response and turned the Television off, and wearily walked toward the door.
The door shut behind Charles' sibling, leaving him in the darkness. As he stared at the ceiling, a stray thought entered his mind "What if, I had to leave all my friends all of a sudden... We've been through quite a lot... and, we're like family now..." He dismissed the thought and returned to sleep.
Dawn broke to a silent village and a silent house. The first shafts of sunlight penetrated into Charles' room. It was barely enough to even wake him. The room, however, seemed something straight out of a fairytale. Neat, and comfy, it made for a beautiful place to stay. The sunlight illuminated motes of dust floating in the wind and cast everything in its brass glow.
The clock struck 6:30 and the young man awoke. He stretched and headed on down to their kitchen. He ate breakfast wearily and took a bath after watching some TV. He dressed in his favorite getup, jeans with a shirt. His choice of clothing was quite simple for a guy his age. His mind immediately told him, "What if Grace sees you this way, would she come to like you?" He said softly "No, no, she's just a friend, best friend come to think of it. The feeling's not mutual I guess..."
It was 7:30AM by the time he finished, or so the clock on his computer told him so. He absentmindedly logged into Yahoo! Messenger and talked to one of his close friends. They then agreed to leave home at 8:30AM and go to the meeting place, although the actual meeting time was 9:30AM. He was a kind person, at heart, or so the others told him. He did have the knack of cheering people up and giving them the strength to fix their problems when they needed him.
He browsed through his archive of messages, filing through past conversations with his close circle of friends. Even through the letters he received during his recollection. He was surprised to see messages. Messages such as:
~You know what, you're my guardian angel!~
~You're the best older brother anyone could ever have!~
~I can only get through the pain and suffering because of your kind words.~
These brought a small smile to his face. Once again, the same stray thought brushed against his consciousness. He batted it away, and as though freed from a trance, dropped the letters and closed the archive. He ran his hands through his hair, as though puzzled from why he had read those conversations.
His chat-partner already went offline, and the alarm on his watch was bleeping. It was 8:30, he bid his dad goodbye, since his mother was not home and rode a trike to the meeting place. Once there, he met with his friends. A couple were late and no one waited for them. Evidently, the people who were late didn't come at all. Then, they left for the mall.
Once there, they went to the arcade and played a lot. Charles bonded a little more with those of his small circle of friends. But, in his gut, he felt wrenched, knowing that he couldn't always be there for them. Barely a minute went by that he didn't think on this. He still managed to enjoy though, especially after meeting their teacher at a restaurant.
They went to the cinema and watched a movie, Charles loved the movie and connected to one of the lead roles. He heaved a heavy sigh and said... "Oh Grace..." And as luck would have it, Grace wasn't able to come with them. He was really jealous of her and this other guy. But, he told himself that as long as Grace was happy, he would be happy as well.
It didn't take long and the movie ended. The group wound its way down to the food court. They had a picture taken, but it needed a half hour to develop. They then went to starbucks, as tradition compelled them. Charles, didn't buy anything though. One of them was picked up by her parents, right after the developed copies of the picture were distributed.
Charles felt warm around three of the members of the group. Simply because, they were part of his smaller circle of close friends. A guy, and two gals. They returned to the previous rendezvous point, grinning like idiots. And said their goodbyes as they all separated to go back to their homes. Charles took the picture and stuck it in his wallet.
He got into their car and journeyed home. On the way, the driver piped up "I hear you'll be going to Canada in 8 months." "How did you know? Is it true?" asked Charles, heart pounding, not wanting to hear a specific answer. "I heard your parents talking, and yes, or so they say" replied the driver. "Oh..." said Charles, voice heavy, his fears were confirmed.
Charles lay down in bed, heart heavy and mind roiling with confused emotions. He looked to the sky and prayed to God, leaving his fate in the good Lord's hands. He took out his wallet and his cellphone. In the dim glow of the cellphone screen, he ran his hands over the picture they had taken. He took it out, and wrote on its back:
Dark brown eyes fluttered open to the sound of a door being closed. The humming of the air-con rang in the teen's ears. He raked his hands through his dark brown-streaked hair while stifling a yawn. Without getting up, the young man fumbled around for his watch, and checked the time. It was 4:57 AM. He concluded that it was his mother getting ready for a trip to some office, to apply for a nursing job in Canada. His younger brother stirred, sat on his bed and turned the TV on. Brown eyes squinted in the sudden flood of light as he berated his brother for turning the TV on so early.
Then, the young man realized, his brother was going with his mom to have a check-up as well. He grinned, knowing he'll have the house to himself. The smug look on his face slipped when he remembered that he was going on a trip with his friends to watch a movie. His mom called "Charles! Get your brother out here, we need to prepare for the trip. It's a long way from here to our destination!" "Sure mom!" came the earnest reply "Dan, go to mom already, she calling" he said sternly, looking at his younger sibling. The other simply grunted in response and turned the Television off, and wearily walked toward the door.
The door shut behind Charles' sibling, leaving him in the darkness. As he stared at the ceiling, a stray thought entered his mind "What if, I had to leave all my friends all of a sudden... We've been through quite a lot... and, we're like family now..." He dismissed the thought and returned to sleep.
Dawn broke to a silent village and a silent house. The first shafts of sunlight penetrated into Charles' room. It was barely enough to even wake him. The room, however, seemed something straight out of a fairytale. Neat, and comfy, it made for a beautiful place to stay. The sunlight illuminated motes of dust floating in the wind and cast everything in its brass glow.
The clock struck 6:30 and the young man awoke. He stretched and headed on down to their kitchen. He ate breakfast wearily and took a bath after watching some TV. He dressed in his favorite getup, jeans with a shirt. His choice of clothing was quite simple for a guy his age. His mind immediately told him, "What if Grace sees you this way, would she come to like you?" He said softly "No, no, she's just a friend, best friend come to think of it. The feeling's not mutual I guess..."
It was 7:30AM by the time he finished, or so the clock on his computer told him so. He absentmindedly logged into Yahoo! Messenger and talked to one of his close friends. They then agreed to leave home at 8:30AM and go to the meeting place, although the actual meeting time was 9:30AM. He was a kind person, at heart, or so the others told him. He did have the knack of cheering people up and giving them the strength to fix their problems when they needed him.
He browsed through his archive of messages, filing through past conversations with his close circle of friends. Even through the letters he received during his recollection. He was surprised to see messages. Messages such as:
~You know what, you're my guardian angel!~
~You're the best older brother anyone could ever have!~
~I can only get through the pain and suffering because of your kind words.~
These brought a small smile to his face. Once again, the same stray thought brushed against his consciousness. He batted it away, and as though freed from a trance, dropped the letters and closed the archive. He ran his hands through his hair, as though puzzled from why he had read those conversations.
His chat-partner already went offline, and the alarm on his watch was bleeping. It was 8:30, he bid his dad goodbye, since his mother was not home and rode a trike to the meeting place. Once there, he met with his friends. A couple were late and no one waited for them. Evidently, the people who were late didn't come at all. Then, they left for the mall.
Once there, they went to the arcade and played a lot. Charles bonded a little more with those of his small circle of friends. But, in his gut, he felt wrenched, knowing that he couldn't always be there for them. Barely a minute went by that he didn't think on this. He still managed to enjoy though, especially after meeting their teacher at a restaurant.
They went to the cinema and watched a movie, Charles loved the movie and connected to one of the lead roles. He heaved a heavy sigh and said... "Oh Grace..." And as luck would have it, Grace wasn't able to come with them. He was really jealous of her and this other guy. But, he told himself that as long as Grace was happy, he would be happy as well.
It didn't take long and the movie ended. The group wound its way down to the food court. They had a picture taken, but it needed a half hour to develop. They then went to starbucks, as tradition compelled them. Charles, didn't buy anything though. One of them was picked up by her parents, right after the developed copies of the picture were distributed.
Charles felt warm around three of the members of the group. Simply because, they were part of his smaller circle of close friends. A guy, and two gals. They returned to the previous rendezvous point, grinning like idiots. And said their goodbyes as they all separated to go back to their homes. Charles took the picture and stuck it in his wallet.
He got into their car and journeyed home. On the way, the driver piped up "I hear you'll be going to Canada in 8 months." "How did you know? Is it true?" asked Charles, heart pounding, not wanting to hear a specific answer. "I heard your parents talking, and yes, or so they say" replied the driver. "Oh..." said Charles, voice heavy, his fears were confirmed.
Charles lay down in bed, heart heavy and mind roiling with confused emotions. He looked to the sky and prayed to God, leaving his fate in the good Lord's hands. He took out his wallet and his cellphone. In the dim glow of the cellphone screen, he ran his hands over the picture they had taken. He took it out, and wrote on its back:
~Today was beautiful...
Today was fantastic...
Today was a day to cherish...
for a lifetime...~
Today was fantastic...
Today was a day to cherish...
for a lifetime...~
Heart heavy, he closed his eyes and drifted off into sleep.
Oct 26, 2009
Super Pi-syal!
Ang mahiwagang mensahe! wek-wek-weeewwwew... Joke lang.
Hayan na siya! Ibon? Eroplano ba siya? Hinde! Narito na si Super Pi-syal! Hay, joosko, ano iniisip niyo? Tibo itong "Super" hero na ito? Mali! Tignan na lang natin ang mga mangyayari.
Tumingin sa paligid si Super Pi-syal A.K.A "SPs". Nabulag siya sa sinag ng araw nang tumingin siya dito. Ngunit! Katuwa-tuwa, Kagila-gilalas, kamanghamangha, nalipad parin siya! *Crash* Hay, joosko, ano ba naman iyan, bumangga sa puno!
Nahihilong bumagsak ng ilang palapag si SPs. Paghagalpak niya sa lupa, nawalan ng malay, at mukha pa atang tinangay ng aso ang kanyang sapatos! "Tulong-tulong!!" ang narinig na sigaw mula sa malayo. Nabuhay ang diwa ni SPs, at tumakbo siya, kaso nadapa, paano ba naman, isang paa lang ang may sapatos. "Derek! Batuhin mo nga ng sapatos!" ang nag aalinlangang sigaw ng isa sa mga nagtatrabaho sa studio kung saan ifinifilm ang pangyayaring ito.
Nang matamaan ng sapatos sa mukha, ito'y sinuot ni SPs at kumaripas ng takbo. Agad agad niyang tinunton ang pinanggagalingan ng sigaw. Ngunit, nakita niya, naligtas na ang mga ito ni Super Inggo! "Ano ba naman iyan! Naunahan na naman ako ng pesteng yun!" panambitan ni SLt na mukhang paiyak na.
Nilapitan siya ng humingi ng tulong at sinabi nito. "Tahan na SPs, sigurado ako, pag binato mo ang buwan at di mo ito tinamaan, mga bituin ang tatamaan mo. Wag ka na ganyan, ang mga perlas na nagbabatis sa mata mo ay patigilin mo na." "Ano? Pano ko babatuhin ang buwan, hindi naman ako ganung kalakas, makakatama lang ako ng pusa sa bakod. Perlas? Ni hindi nga ako mayaman eh. Bakit mo ba ako iniinsulto!!" sigaw ni SPs habang umiiyak na lumipad palayo.
Napakamot ulo na lamang ang kanyang nakasalamuha ng gabing iyon.
"Ano ba naman iyon! Kontrobersiya ito! Bakit ganito ang nangyari sa isang super hero? Ano nga ba ang kanyang kapangyarihan? Bakit ganito ang naging reaksyon niya? Propesor, maaari po ba na aming itanong kung bakit ito nangyari sapagkat kayo naman ang lumikha sa super-hero na ito?" tanong ng reporter sa isang matandang propesor sa labas ng newstation. "Aba, oo naman" sagot ng propesor. Tumalikod ang newscaster at ibinulong sa cameraman. "Psst! Gaano na ba katanda itong propesor na ito, bakit parang bumalik na siya sa patay mula pa nung panahon ni Kristo?" "Ano iyon anak? Hindi ko narinig ang sinabi mo." wika ng propesor. "Ah.. em... Wala po propesor, ngayon po, pwede niyo na po ba ipaliwanag kung bakit ganito ang nangyari?" Sabi ng reporter, ang kanyang tuhod nangangatog sa takot. "Aba, oo naman..." sagot ng propesor.
"Anak, ganito kasi iyan. Alam mo naman ang totoong pangalan ng super hero na ito hindi ba? Super Pi-syal. Kung gagawin mo itong ingles, ito ay magiging Super Fi-cial. Kung susuriin itong maayos, ito'y magiging superficial. O, kung ilalagay sa mababang pananalita, shallow. Ibig sabihin, mababa talaga ang kanyang pag iisip. Sa katunayan, maihahalintulad pa siya sa t***a. Sa kasawiang palad, hindi ko masasabi kung bakit pati sa kapalaran, ay wala siyang kwenta!"
Ano masasabi niyo sa aking maikling kwento? Grabe hindi po ba? Ansakit magsalita ng propesor. Ngunit, ipasintabi muna natin ito. At suriin natin mabuti. Nakakilala na ba kayo ng tao na, parang walang kamuang muang sa mundo? Yung tipong pag nagbitiw ka ng di gaanong malalim na "figure of speech" ay di na maiintindihan? O kaya naman, pag kinakausap mo, di manlang susubukin na magseryoso.
Siguro, hindi lamang mababa sa pag iisip, superficial na rin siguro pati sa respeto, pagmamahal, pakikipaghalubilo. Paano ba naman, saan ka nakakita ng taong magbibitaw. "Ganyan ang life, parang buhay" I mean, hello! Obvious ba?
O kaya naman, yung taong, pag kinakausap mo ng matino. Susubukan pang mag joke. Tipong, may problema ka, sasabihin mo sa kanya. O kaya, may problema ka sa kanya, magtatapat ka sa kanya na problema siya sa buhay mo(parang kung gaano katagal maligo ang mga babae[most likely ang nanay at nakatatanda/ate] para lang sa pagpunta sa mall kung kaya pagdating doon ay late na). Isa pa pala ito, Superficial sa timing. Ay, let's not use the word superficial, di bagay. Walang kwenta na lang sa timing.
Kilala ko ang secret identity ni SPs! Hindi ko na lang sasabihin kung sino. Pero, nagtataka ako, bakit hinding hindi ko nakikita na magkasama itong dalawang ito? Hinde! Wag mo sabihing!
Ahh! Pareho lang siguro sila! Hay nako, sige na nga, sasabihin ko na kung bakit hindi dapat sila idiscrimina. As usual, may roots ito sa development ng tao. Tignan mo si London Tipton, perpektong match siya sa taong ito. Pero hindi siya ito. hehe.
So aun, isa na namang kasulatan ng kag**uhan. Ito ang inyong lingkod. *boses ni Nico Bawa* ***** ****** patrol ng pilipino. Signing off! Hanggang sa muli! Naenjoy niyo sana ang maikling naratib na ito. Salamat muli sa pagbabasa.
Hayan na siya! Ibon? Eroplano ba siya? Hinde! Narito na si Super Pi-syal! Hay, joosko, ano iniisip niyo? Tibo itong "Super" hero na ito? Mali! Tignan na lang natin ang mga mangyayari.
Tumingin sa paligid si Super Pi-syal A.K.A "SPs". Nabulag siya sa sinag ng araw nang tumingin siya dito. Ngunit! Katuwa-tuwa, Kagila-gilalas, kamanghamangha, nalipad parin siya! *Crash* Hay, joosko, ano ba naman iyan, bumangga sa puno!
Nahihilong bumagsak ng ilang palapag si SPs. Paghagalpak niya sa lupa, nawalan ng malay, at mukha pa atang tinangay ng aso ang kanyang sapatos! "Tulong-tulong!!" ang narinig na sigaw mula sa malayo. Nabuhay ang diwa ni SPs, at tumakbo siya, kaso nadapa, paano ba naman, isang paa lang ang may sapatos. "Derek! Batuhin mo nga ng sapatos!" ang nag aalinlangang sigaw ng isa sa mga nagtatrabaho sa studio kung saan ifinifilm ang pangyayaring ito.
Nang matamaan ng sapatos sa mukha, ito'y sinuot ni SPs at kumaripas ng takbo. Agad agad niyang tinunton ang pinanggagalingan ng sigaw. Ngunit, nakita niya, naligtas na ang mga ito ni Super Inggo! "Ano ba naman iyan! Naunahan na naman ako ng pesteng yun!" panambitan ni SLt na mukhang paiyak na.
Nilapitan siya ng humingi ng tulong at sinabi nito. "Tahan na SPs, sigurado ako, pag binato mo ang buwan at di mo ito tinamaan, mga bituin ang tatamaan mo. Wag ka na ganyan, ang mga perlas na nagbabatis sa mata mo ay patigilin mo na." "Ano? Pano ko babatuhin ang buwan, hindi naman ako ganung kalakas, makakatama lang ako ng pusa sa bakod. Perlas? Ni hindi nga ako mayaman eh. Bakit mo ba ako iniinsulto!!" sigaw ni SPs habang umiiyak na lumipad palayo.
Napakamot ulo na lamang ang kanyang nakasalamuha ng gabing iyon.
"Ano ba naman iyon! Kontrobersiya ito! Bakit ganito ang nangyari sa isang super hero? Ano nga ba ang kanyang kapangyarihan? Bakit ganito ang naging reaksyon niya? Propesor, maaari po ba na aming itanong kung bakit ito nangyari sapagkat kayo naman ang lumikha sa super-hero na ito?" tanong ng reporter sa isang matandang propesor sa labas ng newstation. "Aba, oo naman" sagot ng propesor. Tumalikod ang newscaster at ibinulong sa cameraman. "Psst! Gaano na ba katanda itong propesor na ito, bakit parang bumalik na siya sa patay mula pa nung panahon ni Kristo?" "Ano iyon anak? Hindi ko narinig ang sinabi mo." wika ng propesor. "Ah.. em... Wala po propesor, ngayon po, pwede niyo na po ba ipaliwanag kung bakit ganito ang nangyari?" Sabi ng reporter, ang kanyang tuhod nangangatog sa takot. "Aba, oo naman..." sagot ng propesor.
"Anak, ganito kasi iyan. Alam mo naman ang totoong pangalan ng super hero na ito hindi ba? Super Pi-syal. Kung gagawin mo itong ingles, ito ay magiging Super Fi-cial. Kung susuriin itong maayos, ito'y magiging superficial. O, kung ilalagay sa mababang pananalita, shallow. Ibig sabihin, mababa talaga ang kanyang pag iisip. Sa katunayan, maihahalintulad pa siya sa t***a. Sa kasawiang palad, hindi ko masasabi kung bakit pati sa kapalaran, ay wala siyang kwenta!"
Ano masasabi niyo sa aking maikling kwento? Grabe hindi po ba? Ansakit magsalita ng propesor. Ngunit, ipasintabi muna natin ito. At suriin natin mabuti. Nakakilala na ba kayo ng tao na, parang walang kamuang muang sa mundo? Yung tipong pag nagbitiw ka ng di gaanong malalim na "figure of speech" ay di na maiintindihan? O kaya naman, pag kinakausap mo, di manlang susubukin na magseryoso.
Siguro, hindi lamang mababa sa pag iisip, superficial na rin siguro pati sa respeto, pagmamahal, pakikipaghalubilo. Paano ba naman, saan ka nakakita ng taong magbibitaw. "Ganyan ang life, parang buhay" I mean, hello! Obvious ba?
O kaya naman, yung taong, pag kinakausap mo ng matino. Susubukan pang mag joke. Tipong, may problema ka, sasabihin mo sa kanya. O kaya, may problema ka sa kanya, magtatapat ka sa kanya na problema siya sa buhay mo(parang kung gaano katagal maligo ang mga babae[most likely ang nanay at nakatatanda/ate] para lang sa pagpunta sa mall kung kaya pagdating doon ay late na). Isa pa pala ito, Superficial sa timing. Ay, let's not use the word superficial, di bagay. Walang kwenta na lang sa timing.
Kilala ko ang secret identity ni SPs! Hindi ko na lang sasabihin kung sino. Pero, nagtataka ako, bakit hinding hindi ko nakikita na magkasama itong dalawang ito? Hinde! Wag mo sabihing!
Ahh! Pareho lang siguro sila! Hay nako, sige na nga, sasabihin ko na kung bakit hindi dapat sila idiscrimina. As usual, may roots ito sa development ng tao. Tignan mo si London Tipton, perpektong match siya sa taong ito. Pero hindi siya ito. hehe.
So aun, isa na namang kasulatan ng kag**uhan. Ito ang inyong lingkod. *boses ni Nico Bawa* ***** ****** patrol ng pilipino. Signing off! Hanggang sa muli! Naenjoy niyo sana ang maikling naratib na ito. Salamat muli sa pagbabasa.
Oct 19, 2009
Adobo!
Mmm.... malinamnam, mahalimuyak... Maitim, lumalangoy sa langis! Anu-ano ba ang maaring ilagay sa adobo? Manok, baboy, aso at... PALAKA! Asoos! Mag iinarte pa, masarap naman ang adobong palaka!
Kwento ko sa inyo:
May isang lalaki, nagpunta siya sa kanyang kapitbahay upang mag hapunan. Pagdating niya roon, nakita niya, ang handa sa kaniya ay adobong palaka! Natapos siya kumain, sarap na sarap siya. Tinanong niya ang katulong "Saan niyo po ba ito nahuli? bakit anlambot?" Sinagot siya ng katulong "Sa kalsada po, nasagasaan ng bus"
NASAGASAANG PALAKA!!
San ka nakakita ng taong ganito matulog? Ako, nakakita ako ng ganito, di higit isang linggong makalipas. Ano ba ang taong nasagasaang palaka kung matulog? Ito ang walang ginawa kundi mag iikot, mag dadadapa, mag lililikot!
Susmariajose! Tumayo ka lang ng ilang saglit wala ka nang hihigaan pag balik mo. Masaya katabi pag natutulog? HINDE! Kulang na lang pagsususuntukin ka't pagbububugbugin ka eh.
Wala na po ako masabi. Salamat sa pagbabasa. Malalaman niyo mamaya kung bakit. Ciao!
Susmariajose! Tumayo ka lang ng ilang saglit wala ka nang hihigaan pag balik mo. Masaya katabi pag natutulog? HINDE! Kulang na lang pagsususuntukin ka't pagbububugbugin ka eh.
Wala na po ako masabi. Salamat sa pagbabasa. Malalaman niyo mamaya kung bakit. Ciao!
Oct 13, 2009
Kabilugan ng Buwan
*croo...**croo...*(tunog ng kuwago) Isang madilim na gabi... *AROOO!!* Sa isang malayong lugar, kaylayo na pawang ito'y nasa kabila ng kalawakan... "P********a!! g**o!! Hayop ka!! Lumayo ka sakin hayop ka!!" Sumisigaw, umuugong sa kapaligiran...
Sa inyo, ano ito?
Sirit? BABAENG MAY PERIOD!
Sa kasamaang palad, HINDI iyan ang pag uusapan natin ngayon. Sa katunayan, dalawa nga eh. Unang-una, yung taong napaka misteryoso. WALANG nakakaalam ng buhay niya. Ikalawa naman ay ang taong kung magkaroon ng moodswing na MAS malala pa sa babaeng may dismenorrhea na nakaupo sa upuan na gawa sa pako.
Ngayon naman, umpisahan na natin. Maihahalintulad natin ang unang klase ng tao sa isang salamin na may usok sa harapan. May mga parteng nakikita, ngunit mas marami ang hindi. Hep hep heeep! Wag titingin, baka mabasag! Isipin niyo na lang.
Yung tipong, pag nahulog siya sa bangin at ikaw na lang ang maasahan niya magligtas sa kanya ngunit ayaw mo hanggang sabihin niya ang kwento niya mas pipiliin pa niyang mamatay kaysa gawin ito. Halaaa... sino kaya ito? Mag ingat kayo, baka naman pag nagtakipsilim, lulumulutang na damit na lang ang makita niyo sa kanya.
Misteryo... Misteryo... Misteryo... ito ang bumabalot sa kanya! Kulang na lang magrosaryo ka na dahil sa dami ng misteryo niya eh. Ngunit, ano nga ba talaga ang taong ito? Siya ba ay simpleng mahiyain lamang?
Pwede, pero may kilala ako na sobrang kapal ang mukha eh. Hindi lang ba marunong magtiwala sa tao? Pwede, kaso, yung kilala ko, kahit nabalian mo na siya ng parte ng katawan pagtitiwalaan ka eh. May away ba ito sa mga tao? Posible! Malay mo, ginapos siya sa puno ng higera, muntikan na ipakain sa leon at tinangay ang ibig niya!
Baka naman hinde. Ngunit, di naman natin magagawa kundi magtaka at magspekula tungkol sa nakaraan at nangyayari sa mga taong ito... shhh... nakakatakot, ano ba yan!
Sumusunod naman, ANG TAONG KUNG MAY MOOD SWING AY MAS MALALA PA SA BABAENG NAGLALABOR.
Grabe, nakakatawa na lang, isang minuto bumabanat banat ng mga korni na joke, tapos biglang manlilisik ang mata sa galit, ilang segundo pa, hahagulgol ng iyak, tapos maya maya okay na naman! Wala ka namang magagawa kundi matawa eh.
Meron din namang pagharap, parang nanalo sa lotto. Tapos, pagtalikod, makikipag usap sa isa pang tao. Pagharap, nako! Kamukha na ng taong nakaembalsamo! May kilala akong ganyan. Natutulog siya ng maaga pag biyernes tapos ang gising niya, sabado ng hapon.
Taong may mood swing:
[&]:When is 13.20=3.70?
[*]:When?
[&]:When trisibinti=trisibinti!
[*]:Ha? aah... *AHAHAHAHA* KORNIII!!!
Maya maya...
[&]:Oi, pwede ba, ako nga'y tigil tigilan mo! Baka mapahabol kita sa Labrador namin!
[*]:Oh? Talaga? Ano ba pangalan?
[&]:Berting!
[*]:Berting? San naman nanggaling yun?
[&]:Berting Labra! dating komedyante yun eh!
[*]:*AHAHAHAHA*
[&]:Hindi ako nagbibiro!
[*]:Ay... sorry, akala ko kasi...
[&]:*huhuhuhuhuhu!!* Bakit mo ba ako di maintindihan? Kaibigan mo naman ako hindi ba?
Nakakatuwa hindi ba? Ang sarap sarap batuhin ng sapatos. Kung di lang ako mabait eh... Haha. Sorry, wala na ako maisip eh. haha. Di gaanong nakakatawa ang post na toh. Sorry talaga.
So, ayun, dapat unawain sila at kaibiganin.
Kapartner sa lahat ng kawalang hiyaan, SIGNING OFF!
Sa inyo, ano ito?
Sirit? BABAENG MAY PERIOD!
Sa kasamaang palad, HINDI iyan ang pag uusapan natin ngayon. Sa katunayan, dalawa nga eh. Unang-una, yung taong napaka misteryoso. WALANG nakakaalam ng buhay niya. Ikalawa naman ay ang taong kung magkaroon ng moodswing na MAS malala pa sa babaeng may dismenorrhea na nakaupo sa upuan na gawa sa pako.
Ngayon naman, umpisahan na natin. Maihahalintulad natin ang unang klase ng tao sa isang salamin na may usok sa harapan. May mga parteng nakikita, ngunit mas marami ang hindi. Hep hep heeep! Wag titingin, baka mabasag! Isipin niyo na lang.
Yung tipong, pag nahulog siya sa bangin at ikaw na lang ang maasahan niya magligtas sa kanya ngunit ayaw mo hanggang sabihin niya ang kwento niya mas pipiliin pa niyang mamatay kaysa gawin ito. Halaaa... sino kaya ito? Mag ingat kayo, baka naman pag nagtakipsilim, lulumulutang na damit na lang ang makita niyo sa kanya.
Misteryo... Misteryo... Misteryo... ito ang bumabalot sa kanya! Kulang na lang magrosaryo ka na dahil sa dami ng misteryo niya eh. Ngunit, ano nga ba talaga ang taong ito? Siya ba ay simpleng mahiyain lamang?
Pwede, pero may kilala ako na sobrang kapal ang mukha eh. Hindi lang ba marunong magtiwala sa tao? Pwede, kaso, yung kilala ko, kahit nabalian mo na siya ng parte ng katawan pagtitiwalaan ka eh. May away ba ito sa mga tao? Posible! Malay mo, ginapos siya sa puno ng higera, muntikan na ipakain sa leon at tinangay ang ibig niya!
Baka naman hinde. Ngunit, di naman natin magagawa kundi magtaka at magspekula tungkol sa nakaraan at nangyayari sa mga taong ito... shhh... nakakatakot, ano ba yan!
Sumusunod naman, ANG TAONG KUNG MAY MOOD SWING AY MAS MALALA PA SA BABAENG NAGLALABOR.
Grabe, nakakatawa na lang, isang minuto bumabanat banat ng mga korni na joke, tapos biglang manlilisik ang mata sa galit, ilang segundo pa, hahagulgol ng iyak, tapos maya maya okay na naman! Wala ka namang magagawa kundi matawa eh.
Meron din namang pagharap, parang nanalo sa lotto. Tapos, pagtalikod, makikipag usap sa isa pang tao. Pagharap, nako! Kamukha na ng taong nakaembalsamo! May kilala akong ganyan. Natutulog siya ng maaga pag biyernes tapos ang gising niya, sabado ng hapon.
Taong may mood swing:
[&]:When is 13.20=3.70?
[*]:When?
[&]:When trisibinti=trisibinti!
[*]:Ha? aah... *AHAHAHAHA* KORNIII!!!
Maya maya...
[&]:Oi, pwede ba, ako nga'y tigil tigilan mo! Baka mapahabol kita sa Labrador namin!
[*]:Oh? Talaga? Ano ba pangalan?
[&]:Berting!
[*]:Berting? San naman nanggaling yun?
[&]:Berting Labra! dating komedyante yun eh!
[*]:*AHAHAHAHA*
[&]:Hindi ako nagbibiro!
[*]:Ay... sorry, akala ko kasi...
[&]:*huhuhuhuhuhu!!* Bakit mo ba ako di maintindihan? Kaibigan mo naman ako hindi ba?
Nakakatuwa hindi ba? Ang sarap sarap batuhin ng sapatos. Kung di lang ako mabait eh... Haha. Sorry, wala na ako maisip eh. haha. Di gaanong nakakatawa ang post na toh. Sorry talaga.
So, ayun, dapat unawain sila at kaibiganin.
Kapartner sa lahat ng kawalang hiyaan, SIGNING OFF!
Oct 12, 2009
Kalan...
Maligayang bati bayan, napagtanto ko na walang kakwenta kwenta ang mga nailagay kong mga artikulo noong mga nakaraang araw. Kaya naman ngayon, ako'y maglalahad sa inyo ng mga kakornihan na tungkol sa isang importanteng kagamitan sa lahat ng lutuan, mapaprobinsya man o mapasiyudad. Ano pa ba ito kundi kalan?
Totoo ba ito?
F.Y.I. HINDE!
Oi! Excuse me naman, hindi ako ganyang kat***a para magsulat ng tungkol sa kalan noh! Diyos ko day! Sa tingin niyo, ako, magsusulat ng tungkol sa kalan?
Kalan... Kalan... ano ang unang pumapasok sa ating isipan? Diba ang kagamitan sa kusina? Tama, oo, kagamitan sa kusina, pero sa sulating ito, HINDI iyan ang kaso!
Kalandian! Yan ang pakay kong ilahad ngayon! Lahat ng tipo ng kalandian mula sa paglugay ng buhok at pagtaas ng kanan tapos kaliwang balikat ng magkakasunod at mangisay ng parang bangkay hanggang sa magpanggap na hinihimatay para mapansin ng crush. Yan ang tatalakayin ko ngayon.
MALANDI!! Ano ba ang unang pumapasok sa isip natin? Usapang matino, sa akin, ang napasok sa isip ko ay mga babaeng tumitili, mga lalaking nagpapakasiga ng paglakad, mga babaeng naglalagay ng make up na sobrang kapal na parang plastik ang mukha, AT ang pinakamalala sa lahat, MGA TAONG WALA NANG GINAWA KUNDI DUMIKIT SA CAMERA, mapababae man o mapalalaki.
Excuse me poh! HINDI ako malandi! Ni hindi nga ako nagpapakita sa harap ng camera eh.
Kalandian, joosko po! Saan naman kaya natutunan ng tao ito? Kung babae lang ako tapos may ganitong nanligaw sakin, sasampalin ko siya, hahabulin ng itak, sasabuyan ng asido at ipahahabol sa aso ng kapit bahay ko!
San ka ba naman kasi nakakita ng taong banggitin lang ang pangalan ng crush niya kasunod ang pangalan niya mamumula na agad? O kaya naman yung nagsasabing "Ui! Crush kita, nasa akin LAHAT LAHAT ng hinahanap mo. Tayo na ba?" Ang sarap batuhin ng sapatos hindi po ba?
Bakit nga kaya may mga malalandi? Dahil ba ito'y takot sila sa "rejection" o simpleng MALANDI lang talaga sila? Kayo namang mga TORPE diyan at MAHIYAIN, pwede ba, kunin niyo na ang SOBRANG kalandian sa mga taong ito at magpakanormal naman kayo!
Iba't iba na rin siguro ang mga tipo ng malandi. May nakita na nga ako, lahat ng galaw ng crush niya dinodokumenta. Meron din namang SOBRANG dikit ng tingin, ni hindi na pumipikit ang mata. AT ang pinakamalalang kilala ko, sa harap ng crush niya, ilalagay sa kanang balikat ang buhok na nakatali, itataas at ibababa ang mga balikat ng salitan, tatawa ng mahinhin at magpapaka "demure."
OO na, ikaw na yun. Wag ka na magreklamo!
Hayy... ano nga ba ang magagawa natin sa mga taong ito? MALIBAN na lang sa pagtapon sa kanila sa isang bangin, tumawa ng tumawa pag narinig silang sumigaw ng "Darna!" at sundan sila sa kamatayan dahil sa katatawa.
Siguro ang pinakamagagawa na natin para sa kanila ay ang intindihin na lang sila. Ipagdasal, o kaya nama'y kaibiganin sila. Baka kasi kung anong masamang nangyari sa kabataan nila ang nagdulot nito. Malay mo, makatulong ka pa sa pagbabago para sa mabuti ng isang tao!
Narito muli ako, kasama niyo sa kat***ahan kag**uhan, kabulastugan at higit sa lahat, kawalang hiyaan. Nagpapasalamat, nagbibigay pugay at sumasaludo sa kahibangan ng modernong tao. Muli, salamat sa pagbabasa at paalam para sa araw na ito. Hanggang sa muli.
Totoo ba ito?
F.Y.I. HINDE!
Oi! Excuse me naman, hindi ako ganyang kat***a para magsulat ng tungkol sa kalan noh! Diyos ko day! Sa tingin niyo, ako, magsusulat ng tungkol sa kalan?
Kalan... Kalan... ano ang unang pumapasok sa ating isipan? Diba ang kagamitan sa kusina? Tama, oo, kagamitan sa kusina, pero sa sulating ito, HINDI iyan ang kaso!
Kalandian! Yan ang pakay kong ilahad ngayon! Lahat ng tipo ng kalandian mula sa paglugay ng buhok at pagtaas ng kanan tapos kaliwang balikat ng magkakasunod at mangisay ng parang bangkay hanggang sa magpanggap na hinihimatay para mapansin ng crush. Yan ang tatalakayin ko ngayon.
MALANDI!! Ano ba ang unang pumapasok sa isip natin? Usapang matino, sa akin, ang napasok sa isip ko ay mga babaeng tumitili, mga lalaking nagpapakasiga ng paglakad, mga babaeng naglalagay ng make up na sobrang kapal na parang plastik ang mukha, AT ang pinakamalala sa lahat, MGA TAONG WALA NANG GINAWA KUNDI DUMIKIT SA CAMERA, mapababae man o mapalalaki.
Excuse me poh! HINDI ako malandi! Ni hindi nga ako nagpapakita sa harap ng camera eh.
Kalandian, joosko po! Saan naman kaya natutunan ng tao ito? Kung babae lang ako tapos may ganitong nanligaw sakin, sasampalin ko siya, hahabulin ng itak, sasabuyan ng asido at ipahahabol sa aso ng kapit bahay ko!
San ka ba naman kasi nakakita ng taong banggitin lang ang pangalan ng crush niya kasunod ang pangalan niya mamumula na agad? O kaya naman yung nagsasabing "Ui! Crush kita, nasa akin LAHAT LAHAT ng hinahanap mo. Tayo na ba?" Ang sarap batuhin ng sapatos hindi po ba?
Bakit nga kaya may mga malalandi? Dahil ba ito'y takot sila sa "rejection" o simpleng MALANDI lang talaga sila? Kayo namang mga TORPE diyan at MAHIYAIN, pwede ba, kunin niyo na ang SOBRANG kalandian sa mga taong ito at magpakanormal naman kayo!
Iba't iba na rin siguro ang mga tipo ng malandi. May nakita na nga ako, lahat ng galaw ng crush niya dinodokumenta. Meron din namang SOBRANG dikit ng tingin, ni hindi na pumipikit ang mata. AT ang pinakamalalang kilala ko, sa harap ng crush niya, ilalagay sa kanang balikat ang buhok na nakatali, itataas at ibababa ang mga balikat ng salitan, tatawa ng mahinhin at magpapaka "demure."
OO na, ikaw na yun. Wag ka na magreklamo!
Hayy... ano nga ba ang magagawa natin sa mga taong ito? MALIBAN na lang sa pagtapon sa kanila sa isang bangin, tumawa ng tumawa pag narinig silang sumigaw ng "Darna!" at sundan sila sa kamatayan dahil sa katatawa.
Siguro ang pinakamagagawa na natin para sa kanila ay ang intindihin na lang sila. Ipagdasal, o kaya nama'y kaibiganin sila. Baka kasi kung anong masamang nangyari sa kabataan nila ang nagdulot nito. Malay mo, makatulong ka pa sa pagbabago para sa mabuti ng isang tao!
Narito muli ako, kasama niyo sa kat***ahan kag**uhan, kabulastugan at higit sa lahat, kawalang hiyaan. Nagpapasalamat, nagbibigay pugay at sumasaludo sa kahibangan ng modernong tao. Muli, salamat sa pagbabasa at paalam para sa araw na ito. Hanggang sa muli.
Oct 10, 2009
Ui! Torpe*do*
Firing one, firing two! Bakit nga ba ito sinasabi pag tumitira ng misayl o torpedo ang mga sundalo?
NAPAKA unrelated ata ng una kong bitaw na mga salita sa aking sasabihin ngayon. Torpe, bakit naman sila pa? Nakakahiya man sabihin, ngunit nangnangailangan kong magpakatotoo. Torpe rin ako! Pero hindi naman sa punto na kahit yung gusto ko ay hinding hindi na malalaman na may gusto ako sa kanya.
Ano nga ba ang torpe? Hindi ba't ito ang mga taong kulang na lang ay mamatay sila bago pa man magsalita ng patungkol sa iba. Siguro maihahalintulad mo ang mga ito sa mga "toperwayr" na tao.
Siguro, marami-rami rin kayong makikilalang ganito sa paglalakbay niyo sa daan ng buhay. Lahat naman ata ng tao ay may pagkatorpeng nilulukob.
Marami akong kilala na ganito, mayroon ngang parang walis tingting, meron rin namang parang sinasapian ng masamang espiritu. Ngunit, masaya naman silang maging kaibigan. Nauunawaan ko sila dahil kung tutuusin, mahirap nga naman magpakatotoo pagdating sa bagay na tulad ng pag-ibig.
Torpe, Torpe, Torpe! Ang sarap hiyawan ng mga taong torpe. Naks naman.
Kulang na lang siguro ay himatayin sila sa harap ng taong nagugustuhan nila pag nakikita ito eh. Joosko, kalandian naman. Yung mga tipong, mabanggit lang ang pangalan ng gusto nila mamumula na.
Bakit nga ba, tanong ko, may mga taong ganito? Baka naman dahil sa may nangyari sa buhay nila na di gaano kayaaya. Bakit? Malay mo, yung isang tao diyan, nagtapat sa nagugustuhan niya pero sinampal siya, tinamaan siya ng prutas na nanggaling sa punong nasa ibabaw ng bahay nila na siya ring inakyatan niya nang ipahabol ng magulang ng kinagugustuhan niya sa kanya ang aso at nakagat pa siya sa puwet. Malay mo! Natrauma siguro.
Tanong ko sa iyo, ikaw ba, kaya mong tapatin ang pag ibig mo sa isang tao basta basta na lang? May nagtataas ng kamay? May sumagot ng oo? O siya na, kayo na! Maniwala man kayo o hindi. Napakahirap nito gawin. Malay mo nga mabagsakan ka pa ng kamatis eh. Ni hindi ko nga alam kung bakit kamatis ang ginamit ko na gulay dito.
Hello? Nandiyan ka pa ba o mahalagang mambabasa? Alam ko, di gaano nakaaaliw itong artikulong ito, ngunit makisama na lang kayo ha?
Sa inyo namang NAPAKAKAKAPAL ng mukha! Matauhan naman kayo! Yung mga tipong makita lang ang taong nagugustuhan nila, sasabihin. "Ui, crush kita! Nasa akin LAHAT LAHAT ng hinahanap mo sa isang tao! Tayo na ba?" Pwede ba, magmumukha lang kayong t***a.
Oo, baka may ibang magsasabi diyan, "Anlandi mo naman! May nalalaman ka pang katorpehan! May nalalaman ka pang hiya hiya diyan." Oi, excuse me, mas maganda naman siguro yun sa sobrang kakapalan ng pagmumukha.
Masaya naman makasama ang mga taong ito, sa pag ibig lamang naman sila nagugulungan ng malaking gulong ng kapalaran eh. Isipin mo noh, magtatapat ka ng pag-ibig, biglang nasagasaan ka ni Capt. Jack Sparrow na nakasakay sa malahigante niyang gulong. Ang saya siguro nun.
Bumalik tayo kay torpe*do.* Eto, word of advice(naks naman, ingles!), kung alam mo naman na walang masamang mangyayari, bakit di mo pa gawin? Wala ka namang ikapapahamak eh, sana. Ngunit, di naman palaging ganoon ang sitwasyon, hindi po ba mga MALALANDI diyaan?
Siguro, gawin na lang natin lahat ng makakaya natin para sila'y intindihin at matulungan. Ano na kaya ang mangyayari sa ating mundo kung lahat ay torpe? Nako! Wag naman sana! Baka magkahiyaan pa ang mga tao sa paghinga ng hangin ng minamahal nila ng palihim!"
Hayun, isa na namang ulat mula sa walang patid na kasamahan ninyo sa kag**uhan at kat***ahan. Salamat muli sa pagbabasa.
NAPAKA unrelated ata ng una kong bitaw na mga salita sa aking sasabihin ngayon. Torpe, bakit naman sila pa? Nakakahiya man sabihin, ngunit nangnangailangan kong magpakatotoo. Torpe rin ako! Pero hindi naman sa punto na kahit yung gusto ko ay hinding hindi na malalaman na may gusto ako sa kanya.
Ano nga ba ang torpe? Hindi ba't ito ang mga taong kulang na lang ay mamatay sila bago pa man magsalita ng patungkol sa iba. Siguro maihahalintulad mo ang mga ito sa mga "toperwayr" na tao.
Siguro, marami-rami rin kayong makikilalang ganito sa paglalakbay niyo sa daan ng buhay. Lahat naman ata ng tao ay may pagkatorpeng nilulukob.
Marami akong kilala na ganito, mayroon ngang parang walis tingting, meron rin namang parang sinasapian ng masamang espiritu. Ngunit, masaya naman silang maging kaibigan. Nauunawaan ko sila dahil kung tutuusin, mahirap nga naman magpakatotoo pagdating sa bagay na tulad ng pag-ibig.
Torpe, Torpe, Torpe! Ang sarap hiyawan ng mga taong torpe. Naks naman.
Kulang na lang siguro ay himatayin sila sa harap ng taong nagugustuhan nila pag nakikita ito eh. Joosko, kalandian naman. Yung mga tipong, mabanggit lang ang pangalan ng gusto nila mamumula na.
Bakit nga ba, tanong ko, may mga taong ganito? Baka naman dahil sa may nangyari sa buhay nila na di gaano kayaaya. Bakit? Malay mo, yung isang tao diyan, nagtapat sa nagugustuhan niya pero sinampal siya, tinamaan siya ng prutas na nanggaling sa punong nasa ibabaw ng bahay nila na siya ring inakyatan niya nang ipahabol ng magulang ng kinagugustuhan niya sa kanya ang aso at nakagat pa siya sa puwet. Malay mo! Natrauma siguro.
Tanong ko sa iyo, ikaw ba, kaya mong tapatin ang pag ibig mo sa isang tao basta basta na lang? May nagtataas ng kamay? May sumagot ng oo? O siya na, kayo na! Maniwala man kayo o hindi. Napakahirap nito gawin. Malay mo nga mabagsakan ka pa ng kamatis eh. Ni hindi ko nga alam kung bakit kamatis ang ginamit ko na gulay dito.
Hello? Nandiyan ka pa ba o mahalagang mambabasa? Alam ko, di gaano nakaaaliw itong artikulong ito, ngunit makisama na lang kayo ha?
Sa inyo namang NAPAKAKAKAPAL ng mukha! Matauhan naman kayo! Yung mga tipong makita lang ang taong nagugustuhan nila, sasabihin. "Ui, crush kita! Nasa akin LAHAT LAHAT ng hinahanap mo sa isang tao! Tayo na ba?" Pwede ba, magmumukha lang kayong t***a.
Oo, baka may ibang magsasabi diyan, "Anlandi mo naman! May nalalaman ka pang katorpehan! May nalalaman ka pang hiya hiya diyan." Oi, excuse me, mas maganda naman siguro yun sa sobrang kakapalan ng pagmumukha.
Masaya naman makasama ang mga taong ito, sa pag ibig lamang naman sila nagugulungan ng malaking gulong ng kapalaran eh. Isipin mo noh, magtatapat ka ng pag-ibig, biglang nasagasaan ka ni Capt. Jack Sparrow na nakasakay sa malahigante niyang gulong. Ang saya siguro nun.
Bumalik tayo kay torpe*do.* Eto, word of advice(naks naman, ingles!), kung alam mo naman na walang masamang mangyayari, bakit di mo pa gawin? Wala ka namang ikapapahamak eh, sana. Ngunit, di naman palaging ganoon ang sitwasyon, hindi po ba mga MALALANDI diyaan?
Siguro, gawin na lang natin lahat ng makakaya natin para sila'y intindihin at matulungan. Ano na kaya ang mangyayari sa ating mundo kung lahat ay torpe? Nako! Wag naman sana! Baka magkahiyaan pa ang mga tao sa paghinga ng hangin ng minamahal nila ng palihim!"
Hayun, isa na namang ulat mula sa walang patid na kasamahan ninyo sa kag**uhan at kat***ahan. Salamat muli sa pagbabasa.
Oct 9, 2009
Ang Dakilang Lapastangan *ay nadulas!*
Tat-tararat-tatatat-tararat-tatatatat-taratatAAT!! *lulunok ng toilet plunger* Ackk!! Ang Dakilang Lapastangan!!
Isang salita, "G**O." Oo na, censored yan, bawal magmura eh. Mga kaututan sa pananalita, nakakita na ba kayo ng taong ganito? Hindi naman siguro yung sobra-sobrang g**o na tao. Yung tipong kinaawaan niya ang sarili niya dahil lamang sa isa niyang ginawa at magagawa pang sisihin ang kapwa dahil dito. Hindi lang iyon, MAYABANG pa sila. Mga kapatid sa pananampalataya... kailangan natin aminin, masaya din silang kasama. Hindi po ba?
HINDE!
Sino ba naman sa tamang pag iisip ang magsasabi na masayang makasama ang mga taong ganito? Maari ba akong makakita ng pagtataas ng kamay? Meron? Ahh... pwede ka na sa MENTAL ASYLUM.
Ukol naman sa titulo, "Ang Dakilang Lapastangan *ay nadulas!*" Ni hindi ko nga rin maisip kung bakit sa lahat ng pamagat na pumasok sa isip ko ay iyon ang nilagay ko. Ngunit, di naman pwedeng hindi ko ito ipapaliwanag hindi po ba? Eto, ang isang super hero ay simbolo ng kabayanihan hindi po ba? AT nakakatawang isipin kung palpak ang mga ito. Isipin mo na lang, si superman, paglanding niya sa ibabaw ng building napunit ang pantalon niya at ang brip niyang nasa labas. Nakakatuwa at napakalaswa isipin hindi po ba? Kaya naman ito ang naging pamagat ko ay dahil nakakatawa ng tunay ang pagpalpak ng isang taong ganito.
O, bumalik tayo sa g**o. Ano ba talaga ang pagkakakilala natin kay "D.L.(Dakilang Lapastangan)" Inuulit ko, Dakilang Lapastangan, hindi download. Ang pagkakakilala natin dito ay isang makulit na tao, pala tawa, magaling bumanat, "mabait" daw, yung tipong nakakabanas pag nagsimulang mangatwiran.
Mayroon pa ngang may malalaking ilong, may makakapal na kilay, at siguro, punung-puno ng buhok ang katawan. Naiisip ko tuloy ang gorilla.
Bumalik na naman tayo, makikilala mo siguro ang taong ganito, minsan sa iyong buhayresults may vary. Pero, sa oras na makikita mo na grabe na ang kilos nito, maiirita ka na. Bakit? SINO ba naman ang hindi maiirita sa taong makikipag break sa GF, sasaktan ito ng labis at pagdating ng panahon na nais na makipagbalikan nung GF sasabihin niya "Tumigil ka nga, g**o k eh, sinira mo ang buhay ko. Lahat na ng tao naaawa sakin dahil saiyo!" Aba, tignan natin, sino kaya ang maawa dito?
Meron na naman? Grabe, ano ba ang nangyayari sa ating mundo? Lahat na ata ng tao ay nahihibang!
Ngunit, sino ba ako para magsalita ng mapanira? Marahil di ko na dapat ito gawin. Ayon sa ilang pag aaral, maaring ang mga taong ito ay may mapait na nakaraan. Oo, dapat natin silang kaibiganin. Siguro, magiging mas mabuting tao sila.
Bale, ganito ang gagawin mo pag may nakilala ka na ganito.
Siguro nga may mga taong g**o pero, wala naman tayong magagawa eh. Unawain na lang natin sila at kaibiganin. Siguro ito pa ang makapagdudulot ng mabuting pagbabago sa kaniya.
Yun lang po sa ngayon. Salamat sa pagtunghay sa isa na namang kabanata ng "Ang mga Taong Makikilala mo sa Buhay"
Isang salita, "G**O." Oo na, censored yan, bawal magmura eh. Mga kaututan sa pananalita, nakakita na ba kayo ng taong ganito? Hindi naman siguro yung sobra-sobrang g**o na tao. Yung tipong kinaawaan niya ang sarili niya dahil lamang sa isa niyang ginawa at magagawa pang sisihin ang kapwa dahil dito. Hindi lang iyon, MAYABANG pa sila. Mga kapatid sa pananampalataya... kailangan natin aminin, masaya din silang kasama. Hindi po ba?
HINDE!
Sino ba naman sa tamang pag iisip ang magsasabi na masayang makasama ang mga taong ganito? Maari ba akong makakita ng pagtataas ng kamay? Meron? Ahh... pwede ka na sa MENTAL ASYLUM.
Ukol naman sa titulo, "Ang Dakilang Lapastangan *ay nadulas!*" Ni hindi ko nga rin maisip kung bakit sa lahat ng pamagat na pumasok sa isip ko ay iyon ang nilagay ko. Ngunit, di naman pwedeng hindi ko ito ipapaliwanag hindi po ba? Eto, ang isang super hero ay simbolo ng kabayanihan hindi po ba? AT nakakatawang isipin kung palpak ang mga ito. Isipin mo na lang, si superman, paglanding niya sa ibabaw ng building napunit ang pantalon niya at ang brip niyang nasa labas. Nakakatuwa at napakalaswa isipin hindi po ba? Kaya naman ito ang naging pamagat ko ay dahil nakakatawa ng tunay ang pagpalpak ng isang taong ganito.
O, bumalik tayo sa g**o. Ano ba talaga ang pagkakakilala natin kay "D.L.(Dakilang Lapastangan)" Inuulit ko, Dakilang Lapastangan, hindi download. Ang pagkakakilala natin dito ay isang makulit na tao, pala tawa, magaling bumanat, "mabait" daw, yung tipong nakakabanas pag nagsimulang mangatwiran.
Mayroon pa ngang may malalaking ilong, may makakapal na kilay, at siguro, punung-puno ng buhok ang katawan. Naiisip ko tuloy ang gorilla.
Bumalik na naman tayo, makikilala mo siguro ang taong ganito, minsan sa iyong buhayresults may vary. Pero, sa oras na makikita mo na grabe na ang kilos nito, maiirita ka na. Bakit? SINO ba naman ang hindi maiirita sa taong makikipag break sa GF, sasaktan ito ng labis at pagdating ng panahon na nais na makipagbalikan nung GF sasabihin niya "Tumigil ka nga, g**o k eh, sinira mo ang buhay ko. Lahat na ng tao naaawa sakin dahil saiyo!" Aba, tignan natin, sino kaya ang maawa dito?
Meron na naman? Grabe, ano ba ang nangyayari sa ating mundo? Lahat na ata ng tao ay nahihibang!
Ngunit, sino ba ako para magsalita ng mapanira? Marahil di ko na dapat ito gawin. Ayon sa ilang pag aaral, maaring ang mga taong ito ay may mapait na nakaraan. Oo, dapat natin silang kaibiganin. Siguro, magiging mas mabuting tao sila.
Bale, ganito ang gagawin mo pag may nakilala ka na ganito.
- Kilalanin mo siya
- Mairita ka sa ugali niya
- Unawain mo kung may mapait siyang nakaraan
- Kaibiganin mo siya
- Sabihin mo na naiinis ka sa kanya at kung ano ang maari niyang baguhin
- (Opsyonal, kung malaki ang katawan niya o ng kahit sino na kakilala niya) TUMAKBO KA NA!!
Siguro nga may mga taong g**o pero, wala naman tayong magagawa eh. Unawain na lang natin sila at kaibiganin. Siguro ito pa ang makapagdudulot ng mabuting pagbabago sa kaniya.
Yun lang po sa ngayon. Salamat sa pagtunghay sa isa na namang kabanata ng "Ang mga Taong Makikilala mo sa Buhay"
Oct 8, 2009
Ang Sinapian ni Loki...
Ang pagtawa ay isang napakahalagang parte ng ating buhay. Ngunit, nakakita ka na ba ng taong kung tumawa ay parang wala nang bukas? Yan ang nangyayari sa aming klase kapag nagsimula nang bumanat ang taong nasapian ni Loki.
Bakit si Loki? Marahil tanong niyo ito. Para lamang sa ikabubuti ng lahat, si Loki ay isa sa mga Diyos ng mga Norse. Tinatawag rin siyang "Loki the trickster."
Ang taong ito, lahat na siguro ng kabulastugan, lahat na marahil ng kamang mangan ang nagawa, at lahat ng tao ay natatawa parin sa kanya. Nakakahiya man sabihin, kahit nga ang mga taong nagpipigil ng tawa, kayang kaya niya patawahin. Ngunit, sa kabila ng lahat ng ito, marahil, may tinatagong solemnidad sa kanyang kalooban itong taong ito.
Oo, nakakatuwa kasama ang taong ito, pero, kung hindi niyo man siya kakaibiganin ng maayos, baka lang ito mapawala. May mga taong ganito, napakasaya, pero sa ilalim, may nililihim. Kung lulukubin nila ito, baka naman kung ano ang mangyari sa kanila.
Mayroong mga taong sinapian ni Loki. Mayroon din namang mga tao na ang tawag ay sinapian lamang. Katawa-tawa ang mga taong ito. Bakit? Dahil isang minuto natawa sila, maya-maya nanlilisik ang mata sa galit, ilang minuto makalipas humahagulgol na ng iyak. Oo, katawa tawa sila, pero tama ba naman na pagtawanan natin sila? Hindi, dahil baka may kaguluhan silang nadarama sa emosyon nila.
Bumalik tayo sa taong sinapian ni Loki. Sa ating buhay, marahil, marami tayong makikilalang ganito. Kahit nga ako, marami na akong ganito na kilala. Masaya sila maging kaibigan, pero kung tutuusin, di sila ganoon kabilis magtiwala.
Maghanda ka, pag biglang nagseryoso ang taong sinapian ni Loki, isa lang ang ibig sabihin nito. Nag iisip na ito ng matindi tinding banat!
Nakakatuwa siguro na makakita ng ganitong tao na nakatanga sa isang tabi, nakangiting aso, pawang nag iisip ng kung ano. Sa kasawiang palad, lahat ng kilala kong mga sinapian ni Loki, pag natatahimik, seryosong seryoso.
Ano na kaya ang mangyayari sa ating bansa kung lahat ng pilipino ay ganito. Diyos kong maawain, wag naman sana! Baka lalo pa tayong mawalan ng kinabukasan.
Hanggang sa muli!
Bakit si Loki? Marahil tanong niyo ito. Para lamang sa ikabubuti ng lahat, si Loki ay isa sa mga Diyos ng mga Norse. Tinatawag rin siyang "Loki the trickster."
Ang taong ito, lahat na siguro ng kabulastugan, lahat na marahil ng kamang mangan ang nagawa, at lahat ng tao ay natatawa parin sa kanya. Nakakahiya man sabihin, kahit nga ang mga taong nagpipigil ng tawa, kayang kaya niya patawahin. Ngunit, sa kabila ng lahat ng ito, marahil, may tinatagong solemnidad sa kanyang kalooban itong taong ito.
Oo, nakakatuwa kasama ang taong ito, pero, kung hindi niyo man siya kakaibiganin ng maayos, baka lang ito mapawala. May mga taong ganito, napakasaya, pero sa ilalim, may nililihim. Kung lulukubin nila ito, baka naman kung ano ang mangyari sa kanila.
Mayroong mga taong sinapian ni Loki. Mayroon din namang mga tao na ang tawag ay sinapian lamang. Katawa-tawa ang mga taong ito. Bakit? Dahil isang minuto natawa sila, maya-maya nanlilisik ang mata sa galit, ilang minuto makalipas humahagulgol na ng iyak. Oo, katawa tawa sila, pero tama ba naman na pagtawanan natin sila? Hindi, dahil baka may kaguluhan silang nadarama sa emosyon nila.
Bumalik tayo sa taong sinapian ni Loki. Sa ating buhay, marahil, marami tayong makikilalang ganito. Kahit nga ako, marami na akong ganito na kilala. Masaya sila maging kaibigan, pero kung tutuusin, di sila ganoon kabilis magtiwala.
Maghanda ka, pag biglang nagseryoso ang taong sinapian ni Loki, isa lang ang ibig sabihin nito. Nag iisip na ito ng matindi tinding banat!
Nakakatuwa siguro na makakita ng ganitong tao na nakatanga sa isang tabi, nakangiting aso, pawang nag iisip ng kung ano. Sa kasawiang palad, lahat ng kilala kong mga sinapian ni Loki, pag natatahimik, seryosong seryoso.
Ano na kaya ang mangyayari sa ating bansa kung lahat ng pilipino ay ganito. Diyos kong maawain, wag naman sana! Baka lalo pa tayong mawalan ng kinabukasan.
Hanggang sa muli!
Sep 30, 2009
Congratulations!
I know it's a wee bit too late. We presented last Sept. 25. Too bad II-Bl. Simon, Ms. Fajardo and ate Jhem weren't there. Oh well.
Anyway, congratulations guys on a job well done! I never thought we could pull it off as good as we did but we did so anyway!
Hoorah, hopefully the rain lets up and we can go to festi tomorrow so we could properly celebrate the big success.
On the other hand, tragedy has struck the Philippines. As tropical storm Ondoy devastated the country. Hundreds are dead, innumerable are missing and even more are left homeless.
In the aftermath of the typhoon, the least we can do is help those who need the help. However, the bad news doesn't stop there, almost literally following the heels of Ondoy are two more tropical storms. Let's just pray they aren't as destructive. This is going to be difficult, albeit, we can get through this.
well... I guess that's all I can write about right now. SO...
CIAO!!
Anyway, congratulations guys on a job well done! I never thought we could pull it off as good as we did but we did so anyway!
Hoorah, hopefully the rain lets up and we can go to festi tomorrow so we could properly celebrate the big success.
On the other hand, tragedy has struck the Philippines. As tropical storm Ondoy devastated the country. Hundreds are dead, innumerable are missing and even more are left homeless.
In the aftermath of the typhoon, the least we can do is help those who need the help. However, the bad news doesn't stop there, almost literally following the heels of Ondoy are two more tropical storms. Let's just pray they aren't as destructive. This is going to be difficult, albeit, we can get through this.
well... I guess that's all I can write about right now. SO...
CIAO!!
Sep 18, 2009
Ang Totoong Kaibigan...
Isa na marahil sa mga hinahanap-hanap ng bawat tao ay ang isang totoong kaibigan. Isa ang mga kaibigan sa mga taong ating makikilala sa ating buhay. Subalit, may mga kaibigan na nawawala, naglalaho, nakakaaway. Ano nga ba ang ating hinahanap? Isang kaibigang nariyan hanggang ating pagpanaw? Oo, posible, ngunit, sa tingin ninyo, madalian ba itong magaganap? Bihira makahanap ng isang totoong kaibigan ang tao. Ngunit, pag mayroon ka nang tunay na kaibigan, kahit sa kabilang panig man siya ng mundo mapadpad, mabubuhay kayo sa alaala ng bawat isa.
Madaling makaligtaan na hindi lahat ng kaibigan ay tunay. Mayroong nakikipagkaibigan dahil may gusto sa iyo. Mayroon din na nakikipag kaibigan dahil sa isang "dare" ng kaklase. Mayroon din dahil sa matalino ka at gusto niyang matuto. Mayroon ding mga nakikibagay lang. Mayroon din na nakikipag kaibigan dahil lamang sa yaman o popularidad mo.
Sa kabila ng lahat ng ito. Mayroon paring mga kaibigan na kahit anong rahas ng panahon, kahit anong tindi ng unos, nariyan sila, nakikiramay.
Oo, aaminin ko, noon ay wala akong ginawa kundi maghanap ng karamay sa buhay. Isang tunay na kaibigan. Kamakailan ko lang nakita na ang mga taong nakapaligid sakin ay totoo ko nang kaibigan. Kung tutuusin, dati ay di ko inakala na magiging kaibigan ko sila. Ngunit, dahil sa aba ng kapalaran, narito kami, masaya, nagdadamayan.
Ano ba ang ating hinahanap sa isang kaibigan? Ito ba ay yung tipong lahat ng ginagawa mo ay ginagawa niya rin? O yung tipong may sariling paraan ng paggawa ng bagay? Yung mga wala nang ginawa kundi dumakdak nang dumakdak pag may problema ka? O yung tipong nananahimik, nakikinig at naiintindihan ka?
Sa akin, ang tunay na kaibigan na aking hinahanap ay yung makakakilala sakin. Yung makakaalam kung ano ang limitasyon ko. Yung lahat ng aking damdamin, alam niya kung paano pawiin.
Siguro nga di nila lahat nagagawa ito ng deretsuhan, pero ang alam ko, nagagawa nila ito para sa akin nang wala silang kamuang muang.
Ang mga kaibigan ay may malaking bahagi sa ating paglaki. Kaya nama'y sana pumili tayong ng kaibigan na kasundo natin. Dahil ang maling kaibigan ay maaaring makasira ng isang buhay.
Madaling makaligtaan na hindi lahat ng kaibigan ay tunay. Mayroong nakikipagkaibigan dahil may gusto sa iyo. Mayroon din na nakikipag kaibigan dahil sa isang "dare" ng kaklase. Mayroon din dahil sa matalino ka at gusto niyang matuto. Mayroon ding mga nakikibagay lang. Mayroon din na nakikipag kaibigan dahil lamang sa yaman o popularidad mo.
Sa kabila ng lahat ng ito. Mayroon paring mga kaibigan na kahit anong rahas ng panahon, kahit anong tindi ng unos, nariyan sila, nakikiramay.
Oo, aaminin ko, noon ay wala akong ginawa kundi maghanap ng karamay sa buhay. Isang tunay na kaibigan. Kamakailan ko lang nakita na ang mga taong nakapaligid sakin ay totoo ko nang kaibigan. Kung tutuusin, dati ay di ko inakala na magiging kaibigan ko sila. Ngunit, dahil sa aba ng kapalaran, narito kami, masaya, nagdadamayan.
Ano ba ang ating hinahanap sa isang kaibigan? Ito ba ay yung tipong lahat ng ginagawa mo ay ginagawa niya rin? O yung tipong may sariling paraan ng paggawa ng bagay? Yung mga wala nang ginawa kundi dumakdak nang dumakdak pag may problema ka? O yung tipong nananahimik, nakikinig at naiintindihan ka?
Sa akin, ang tunay na kaibigan na aking hinahanap ay yung makakakilala sakin. Yung makakaalam kung ano ang limitasyon ko. Yung lahat ng aking damdamin, alam niya kung paano pawiin.
Siguro nga di nila lahat nagagawa ito ng deretsuhan, pero ang alam ko, nagagawa nila ito para sa akin nang wala silang kamuang muang.
Ang mga kaibigan ay may malaking bahagi sa ating paglaki. Kaya nama'y sana pumili tayong ng kaibigan na kasundo natin. Dahil ang maling kaibigan ay maaaring makasira ng isang buhay.
Clement Musicale
Gawd! Finally, gaiz, tapos na tayo. With the exception na lang siguro ng scenes 5 & 6.
Clement, isang tanong lang, kelangan ba talagang may magalit pa muna bago kayo sumunod? Nauna akong magalit, pero wala kayong pakialam. Nagalit rin si Gem, nakinig kayo, pero maya maya, daldalan na ulit. Kailangan niyo pa ba intayin na may masamang mangyari bago kayo magkasundo?
Mag g**uhan na ng harap harapan. Ilabas na lahat ng galit. Basta pagkatapos, magkasundo.
Walang magagawa kung di pagsisikapan ng lahat. Parang pinawawalang kwenta niyo yung ginawa naming hirap at sakripisyo para lang maipakita ng maayos ang "Pag-ibig." Kahabag-habag pero totoo, nagagawa pa nga ng iba na di mamansin pag may nagagalit na paiyak na sa harap eh.
Kailan ba kayo matutong mag isip ng iba? Kailan?
Alam ko, marami akong pagkukulang sa inyo, pero tanggap ko ito. Eh kayo, kung may pagkukulang kayo, magagawa niyo bang tanggapin at ipamukha sa lahat na, "OO! ito ang pagkukulang ko!"?
That aside, this post officially marks the opening of my blog post series, "Ang mga Taong Makikilala mo sa Buhay" I will be posting once a week about the people you meet in life. From the poorest of strangers to the rich and powerful. I will write to the best of my knowledge.
That is all
Ciao!
Clement, isang tanong lang, kelangan ba talagang may magalit pa muna bago kayo sumunod? Nauna akong magalit, pero wala kayong pakialam. Nagalit rin si Gem, nakinig kayo, pero maya maya, daldalan na ulit. Kailangan niyo pa ba intayin na may masamang mangyari bago kayo magkasundo?
Mag g**uhan na ng harap harapan. Ilabas na lahat ng galit. Basta pagkatapos, magkasundo.
Walang magagawa kung di pagsisikapan ng lahat. Parang pinawawalang kwenta niyo yung ginawa naming hirap at sakripisyo para lang maipakita ng maayos ang "Pag-ibig." Kahabag-habag pero totoo, nagagawa pa nga ng iba na di mamansin pag may nagagalit na paiyak na sa harap eh.
Kailan ba kayo matutong mag isip ng iba? Kailan?
Alam ko, marami akong pagkukulang sa inyo, pero tanggap ko ito. Eh kayo, kung may pagkukulang kayo, magagawa niyo bang tanggapin at ipamukha sa lahat na, "OO! ito ang pagkukulang ko!"?
That aside, this post officially marks the opening of my blog post series, "Ang mga Taong Makikilala mo sa Buhay" I will be posting once a week about the people you meet in life. From the poorest of strangers to the rich and powerful. I will write to the best of my knowledge.
That is all
Ciao!
Sep 2, 2009
DEBATE?!
hay nako, ang laking sakit sa ulo... here at school, researching about it... waah! ang gulo andaming topics and each of these has subtopics which I think further have sub-subtopics... it is so much of a headache.
kung ako ang tatanungin...dapat binibigay na lang tlga nila yung topic. haha...
kung ako ang tatanungin...dapat binibigay na lang tlga nila yung topic. haha...
Aug 27, 2009
Love...
Labels:
Opinion
0
comments
Well, I've definitely done it, I've touched one of the forbidden topics in my book; LOVE. You know, guys, if I will spell LOVE for you, I would spell it like this: T-R-O-U-B-L-E. I mean, seriously, how much trouble could LOVE bring?!
A typical teenager would, of course, one way or another be lovesick. I mean, who hasn't gone through this phase? Love is such a big deal to people, I speak for my group because every single one of them has some kind of problem with love...
I guess the reason why most of the people choose not to bother with it is because it is TOO MUCH trouble. There might not be such a thing as loving someone too much, but there is something like having too much trouble loving 'em. I don't contest that someone abolish love, that's quite out of the blue and downright impossible.
I would just like to contest whether or not love is worth the trouble! I mean, seriously, if you were to commit suicide over a misplaced word that made your special someone dump you, It seems irrational. Unless of course you're the emotionally imbalanced person, then something like this COULD push you to commit suicide.
I mean, how come love could make us so suicidal? Well, dying for someone whom you love and loves you back is something, but dying for the person who has not a care in the world for you, well, that's an entirely different story.
Okay, so, given this example: A girl has a boyfriend who seems as though he is flirting with this other girl. The first girl becomes jealous and gets dramatic over it. The boy seems as though he has not a care in the world. Eventually they break up. The girl wants him back so badly but the boy shows not a care in the world again. Do you think this love is worth the trouble of going through?
I think not! I mean, seriously, it's too much to worry about life's day to day problems. The problem love brings is just too much to handle for some people and they end up in the next day's newspaper obituaries.
So if you ask me if love is worth the trouble. I would say that even though it's okay with me, it really depends on the situation. Now, I can't help but wonder...
What do you think?
A typical teenager would, of course, one way or another be lovesick. I mean, who hasn't gone through this phase? Love is such a big deal to people, I speak for my group because every single one of them has some kind of problem with love...
I guess the reason why most of the people choose not to bother with it is because it is TOO MUCH trouble. There might not be such a thing as loving someone too much, but there is something like having too much trouble loving 'em. I don't contest that someone abolish love, that's quite out of the blue and downright impossible.
I would just like to contest whether or not love is worth the trouble! I mean, seriously, if you were to commit suicide over a misplaced word that made your special someone dump you, It seems irrational. Unless of course you're the emotionally imbalanced person, then something like this COULD push you to commit suicide.
I mean, how come love could make us so suicidal? Well, dying for someone whom you love and loves you back is something, but dying for the person who has not a care in the world for you, well, that's an entirely different story.
Okay, so, given this example: A girl has a boyfriend who seems as though he is flirting with this other girl. The first girl becomes jealous and gets dramatic over it. The boy seems as though he has not a care in the world. Eventually they break up. The girl wants him back so badly but the boy shows not a care in the world again. Do you think this love is worth the trouble of going through?
I think not! I mean, seriously, it's too much to worry about life's day to day problems. The problem love brings is just too much to handle for some people and they end up in the next day's newspaper obituaries.
So if you ask me if love is worth the trouble. I would say that even though it's okay with me, it really depends on the situation. Now, I can't help but wonder...
What do you think?
Aug 24, 2009
Pusa... Ikalawang Yugto: Ang Pagbabalik...
Labels:
Opinion,
Pusa...
4
comments
Hay nako, eto na naman tayo... Tulad na naman ng sinasabi ko dati. Nakiki "IN" parin siya! Parang sira na tipong lahat ng gawin ng mga popular na kabataan sa klase ay ginagaya. Di lang iyon, diba ang SARAP batuhin ng tsinelas ang mga pusang napaka ingay pag gabi? Ganoong ganoon siya!
Lahat na lang ng marinig, inuulit! Nakakabwisit na talaga. Bakit kaya may taong ganoon ano? Yung lahat ng ginagawa ng mga malilibog at malulutong magmura ay ginagaya? Isa pa! Ang LAKI ng galit sa mga bading! Diyos ko! Okay lang sana kung magmura siya ng buong araw kaso, pati buhay ng iba, pinakikialaman!
Alam mo, kung nakasama ko siya ng buong araw, alam ko ang sasabihin niya, bagkus, ISISIGAW niya buong araw "Paiyak na daw si Paulo nung kumanta!!" Nakakabanas hindi po ba?
[&]: Oi! ikaw, matahimik ka nga diyan, wag ka na nga magmura nang magmura buong araw...
[TH]: OO na oo na!
Maya Maya
[&]: *May ginagawang importante, nakikinig sa mga nangyayari sa paligid*
[*]: Ikaw, maglaro ka!
[TH]: G**o! not in a million years b***h!
Nabubwisit na nga ako eh!
Ikaw ba naman, kahit di mo kasama yung taong ganyan buong araw, marinig mo lang yung mga pinaggagagawa ay maiirita ka na eh!
Humihingi lang ako ng patawad sa isang tao diyan kung mukhang ginagaya kita. Ipinapamukha ko lang sa pusang yun yung ginagawa niya. Sana naman makita niya... Gayahin ko ba naman yung ginagawa niya. Tignan na lang natin noh? Kapatid pa naman kita. Ui! Sorry talaga ah!
Isa pa pala, itong pusang ito ay yung tipong NAPAKALAKAS manlait pag natalo ka sa iskor sa exam. Pero pag ikaw yung nakatalo sa kanya, parang pinatay mo na yung magulang niya. Pag inuulit mo yung mga sinasabi mo sasabihin niya:
[TH]: G**o! Tama na nga B***h, we know the f******g thing already!
Nakakabwisit hindi ba?
[&]: Nabasa ko yung "The Last Question" by Isaac Asimov, ang ganda niya
[TH]: Hindi nga b***h? T**g I*a! Patingin nga!
[&]: Eto yung link...
Maya maya...
[TH]: Mga B***h! basahin niyo yung "The Last Question" ni Isaac Asimov ang ganda! Eto yung link oh! Mga g**o, T**g I*a kung nagandahan kayo, tandaan niyo, ako nagpakita sa inyo niyan
[&]: Diba ako yung nagsabi sayo nun?
[TH]: Ows talaga B***h? T**g I*a, di kaya, niresearch ko yun noh!
BUWISIT!!!!
Kung ngayon di ka parin nabubwisit, intayin ang susunod na kabanata...
Lahat na lang ng marinig, inuulit! Nakakabwisit na talaga. Bakit kaya may taong ganoon ano? Yung lahat ng ginagawa ng mga malilibog at malulutong magmura ay ginagaya? Isa pa! Ang LAKI ng galit sa mga bading! Diyos ko! Okay lang sana kung magmura siya ng buong araw kaso, pati buhay ng iba, pinakikialaman!
Alam mo, kung nakasama ko siya ng buong araw, alam ko ang sasabihin niya, bagkus, ISISIGAW niya buong araw "Paiyak na daw si Paulo nung kumanta!!" Nakakabanas hindi po ba?
[&]: Oi! ikaw, matahimik ka nga diyan, wag ka na nga magmura nang magmura buong araw...
[TH]: OO na oo na!
Maya Maya
[&]: *May ginagawang importante, nakikinig sa mga nangyayari sa paligid*
[*]: Ikaw, maglaro ka!
[TH]: G**o! not in a million years b***h!
Nabubwisit na nga ako eh!
Ikaw ba naman, kahit di mo kasama yung taong ganyan buong araw, marinig mo lang yung mga pinaggagagawa ay maiirita ka na eh!
Humihingi lang ako ng patawad sa isang tao diyan kung mukhang ginagaya kita. Ipinapamukha ko lang sa pusang yun yung ginagawa niya. Sana naman makita niya... Gayahin ko ba naman yung ginagawa niya. Tignan na lang natin noh? Kapatid pa naman kita. Ui! Sorry talaga ah!
Isa pa pala, itong pusang ito ay yung tipong NAPAKALAKAS manlait pag natalo ka sa iskor sa exam. Pero pag ikaw yung nakatalo sa kanya, parang pinatay mo na yung magulang niya. Pag inuulit mo yung mga sinasabi mo sasabihin niya:
[TH]: G**o! Tama na nga B***h, we know the f******g thing already!
Nakakabwisit hindi ba?
[&]: Nabasa ko yung "The Last Question" by Isaac Asimov, ang ganda niya
[TH]: Hindi nga b***h? T**g I*a! Patingin nga!
[&]: Eto yung link...
Maya maya...
[TH]: Mga B***h! basahin niyo yung "The Last Question" ni Isaac Asimov ang ganda! Eto yung link oh! Mga g**o, T**g I*a kung nagandahan kayo, tandaan niyo, ako nagpakita sa inyo niyan
[&]: Diba ako yung nagsabi sayo nun?
[TH]: Ows talaga B***h? T**g I*a, di kaya, niresearch ko yun noh!
BUWISIT!!!!
Kung ngayon di ka parin nabubwisit, intayin ang susunod na kabanata...
Aug 23, 2009
A Whole New World?
Nikki's B-day party yesterday... had a great time, to be honest... Karaoke all day long? haha, no seriously...
I almost cried when I sang Can You Feel the Love Tonight(Elton John version)... GOT A 94 too!
Sang a duet with the birthday girl, to the tune of "A Whole New World"
Sang a duet with Li'l sis diane to the tune of "Beauty and the Beast" I believe, I'm the only one who sang in a duet...
Had a fam pic(school fam) taken afterward. Only the second time I smiled in a pic in HS... my li'l secret when the first time was..
that's that... bye
I almost cried when I sang Can You Feel the Love Tonight(Elton John version)... GOT A 94 too!
Sang a duet with the birthday girl, to the tune of "A Whole New World"
Sang a duet with Li'l sis diane to the tune of "Beauty and the Beast" I believe, I'm the only one who sang in a duet...
Had a fam pic(school fam) taken afterward. Only the second time I smiled in a pic in HS... my li'l secret when the first time was..
that's that... bye
Aug 22, 2009
Apee B-day!
Apee b-day to Nikki. Dating viterbol turned clement-ian(or whatever we call ourselves). haha.. Sorry ah, lang gift! Habol na lang next week!
So happy today, learned a new coin trick too.
la na, yun lang
So happy today, learned a new coin trick too.
la na, yun lang
Aug 21, 2009
Pusa...
Labels:
Opinion,
Pusa...
1 comments
Buwisit! Nakakita na ba kayo ng taong kung makakilos ay parang nasa "IN crowd" siya pero hindi naman? Yung parang alam niya lahat? Yung parang ganun lang dahil gusto niya maging popular pero hindi naman bagay? Yung tipong, kahit acting mo ay sinusubukang gayahin dahil lang gusto mapataas yung grade? Nakakaloka diba?
Hay nako, nakakairita. Saan ka ba nakakita ng taong mura ng mura, hataw ng hataw, bitaw ng bitaw ng mga salitang di nauukol pero di naman bagay sa kanya? Kung yung mga popular nga na mga binatilyo sa klase ay may oras para mag mura at mag saya at mag isip ng malilibog na bagay, bakit yung wala sa grupong iyon, mas madalas pa magmura kaysa sa kanila?
Tignan mo nga naman, lahat ginagawa para lang "MAPABILANG." Punto ko ay di naman bagay sa kanila! Yung tipong, lahat na lang ng bagay minumura, lahat na lang nakikitang nakataas ang gitnang daliri niya.
Ang sarap nila batukan nang matauhan, yun ay kung hindi ka binabatukan dahil lamang sa pagtawa! Alam mo yung tipong lahat ng ginagawa ng mga nasa popular na grupo ginagawa.
[*]: Lam mo ba yung ikalawang pinaka malapit na bituin sa daigdig?
[&]: Oo
[Trying Hard]: T**g I*a! Dali naman ng tanong mo! Siyempre Alpha Centauri
[*]: Oh?
[&]: Oi! Hindi kaya
[TH]: G**o! Oo kaya, T**g I*a mo ah! B***h pakita mo nga sakin na mali yung sagot ko!
[&]: Oh, ayan oh, nasa libro
[TH]:Sa Isip: Patay, pano na yan... mali ako... lam ko na para di ako mapahiya! B***h syempre lam ko na mali yung sagot ko! T**g I*a sinusubukan ko lang talino mo!
Nakakabuwisit diba? Tapos pag sinabihan mo ng seryosohan
[TH]: O, B***h bakit?
[&]: Ikaw, tumigil ka nga ng kakaganyan, parang nakikibagay ka lang eh. Di bagay sayo
[TH]: Sige na nga
[&]: Sinabi mo yan ah
maya maya
[TH]: Oi! T**g I*a! Intayin mo ko! B***h ka!
[&]: hay nako...
Nakakabanas hindi ba? Pero ano pa magagawa natin kung ganun siya?
Basta ako, napupuno na at malapit na akong sumabog. Nakakabuwisit!
Eh ikaw? Ano sa tingin mo?
Hay nako, nakakairita. Saan ka ba nakakita ng taong mura ng mura, hataw ng hataw, bitaw ng bitaw ng mga salitang di nauukol pero di naman bagay sa kanya? Kung yung mga popular nga na mga binatilyo sa klase ay may oras para mag mura at mag saya at mag isip ng malilibog na bagay, bakit yung wala sa grupong iyon, mas madalas pa magmura kaysa sa kanila?
Tignan mo nga naman, lahat ginagawa para lang "MAPABILANG." Punto ko ay di naman bagay sa kanila! Yung tipong, lahat na lang ng bagay minumura, lahat na lang nakikitang nakataas ang gitnang daliri niya.
Ang sarap nila batukan nang matauhan, yun ay kung hindi ka binabatukan dahil lamang sa pagtawa! Alam mo yung tipong lahat ng ginagawa ng mga nasa popular na grupo ginagawa.
[*]: Lam mo ba yung ikalawang pinaka malapit na bituin sa daigdig?
[&]: Oo
[Trying Hard]: T**g I*a! Dali naman ng tanong mo! Siyempre Alpha Centauri
[*]: Oh?
[&]: Oi! Hindi kaya
[TH]: G**o! Oo kaya, T**g I*a mo ah! B***h pakita mo nga sakin na mali yung sagot ko!
[&]: Oh, ayan oh, nasa libro
[TH]:Sa Isip: Patay, pano na yan... mali ako... lam ko na para di ako mapahiya! B***h syempre lam ko na mali yung sagot ko! T**g I*a sinusubukan ko lang talino mo!
Nakakabuwisit diba? Tapos pag sinabihan mo ng seryosohan
[TH]: O, B***h bakit?
[&]: Ikaw, tumigil ka nga ng kakaganyan, parang nakikibagay ka lang eh. Di bagay sayo
[TH]: Sige na nga
[&]: Sinabi mo yan ah
maya maya
[TH]: Oi! T**g I*a! Intayin mo ko! B***h ka!
[&]: hay nako...
Nakakabanas hindi ba? Pero ano pa magagawa natin kung ganun siya?
Basta ako, napupuno na at malapit na akong sumabog. Nakakabuwisit!
Eh ikaw? Ano sa tingin mo?
Morrow's dawn..
Been a while since I've felt this happy. I feel as though little can be done to avert it. There may still be a few kinks here and there but what the heck! I'm happy!
I've decided to let go already. Haha... No one knows what I'm talking about? Good... haiii... It will only be a waste of precious time and tears to pursue her. I guess it's time to put an end to it.
That's all for now...
ciao!
P.S. I might be using the first language in some posts from now on.
I've decided to let go already. Haha... No one knows what I'm talking about? Good... haiii... It will only be a waste of precious time and tears to pursue her. I guess it's time to put an end to it.
That's all for now...
ciao!
P.S. I might be using the first language in some posts from now on.
Aug 20, 2009
GEC in the Philippines
Labels:
Opinion
2
comments
Global economic crisis, it's practically everywhere. I mean, seriously, It's everywhere, on the news, in the morning paper, in the blogs of countless people in the world, you name the place and I bet you could find some evidence for this. I hate to be the bringer of bad news, but, guys, if you think it hasn't hit the RP yet, you're DELUSIONAL.
The crisis has hit us, of course because of our dependency on imported materials. The government says that "SUPPOSEDLY;" quote, SUPPOSEDLY they are doing something to avert it in our country. If you ask me, I have to say, "I don't think so..." I mean, guys, if they were doing something then there won't be any people dying of hunger in our country.
IF and only IF we could get a corruption free government. I bet, that we would be prosperous, perhaps even the richest country in the world. IF and only If... chances are, it won't happen.
What could we do against it? Ladies and gentlemen of the jury I contest that we close our walls to the economic crisis. We could become a self sufficient country, at least for a while. Our current democratic type of government is "By the people, of the people and for the people" BUT I don't think so. I contest that we purge our government of corrupt officials and create a better future for us as a nation.
I cry "A Better tomorrow!!"
what say you?
The crisis has hit us, of course because of our dependency on imported materials. The government says that "SUPPOSEDLY;" quote, SUPPOSEDLY they are doing something to avert it in our country. If you ask me, I have to say, "I don't think so..." I mean, guys, if they were doing something then there won't be any people dying of hunger in our country.
IF and only IF we could get a corruption free government. I bet, that we would be prosperous, perhaps even the richest country in the world. IF and only If... chances are, it won't happen.
What could we do against it? Ladies and gentlemen of the jury I contest that we close our walls to the economic crisis. We could become a self sufficient country, at least for a while. Our current democratic type of government is "By the people, of the people and for the people" BUT I don't think so. I contest that we purge our government of corrupt officials and create a better future for us as a nation.
I cry "A Better tomorrow!!"
what say you?
End...
Hurrah! The first periodical examinations have ceased and I have a ton of free time to burn. So happy... haha...
Didn't do too well in the robotics elimination...
still... I don't think much can ruin this day...
Just read "The Last Question" by Isaac Asimov and I was simply blown away. BEST story I've read in my life!
Here's the link: The Last Question
Well, that's that for now... bye!
Didn't do too well in the robotics elimination...
still... I don't think much can ruin this day...
Just read "The Last Question" by Isaac Asimov and I was simply blown away. BEST story I've read in my life!
Here's the link: The Last Question
Well, that's that for now... bye!
Aug 19, 2009
"The Cat"
Fictional character... The Cat... I dunno... Couldn't think of a better name...
Tomorrow's the big day... 11:15 AM-12:00NN it's the elimination for the robotics contest.
Praising the Lord for a wonderful week...
Can't think of much more to say...
"The wheel of time turns and ages come and pass... Leaving memories that turn to legend, legend fades to myth and even myth is long forgotten until the age that gave it birth comes again..."
-The Wheel of Time, Robert Jordan
Tomorrow's the big day... 11:15 AM-12:00NN it's the elimination for the robotics contest.
Praising the Lord for a wonderful week...
Can't think of much more to say...
"The wheel of time turns and ages come and pass... Leaving memories that turn to legend, legend fades to myth and even myth is long forgotten until the age that gave it birth comes again..."
-The Wheel of Time, Robert Jordan
Aug 18, 2009
Take a Stand on Charter Change
Charter change, from what I know is a process through which our republic-democratic form of government would be changed into a parliamentary one. This change would then make the senate president the prime minister of the country, with the senate acting as a legislative, executive and judicial body, may hap.
The senate would be the one to elect the prime minister who will have all the power over the country. He/she would be able to remove members from the senate.
Word is, that PGMA would be running for senate president in the 2010 election. If ever Cha-cha would push through, she would then become the prime minister. If this were to happen, the senate could move against her, BUT, before they can do so, she could sack them from their places and replace them with her allies.
According to the government, Cha-cha is SUPPOSEDLY good for our country. Cha-cha is SUPPOSEDLY for the benefit of the public. One can say "Oh! Then that's good!" If so, then why does the public revolt against the idea? Why does the public scream at the top of its lungs "Stop Cha-cha!!"
We have no means to prove that there are some sinister intentions behind it. That this is simply a ploy to keep PGMA in power. Then again, we have no means to prove that it is benevolent act, bent upon inspiring the people and keeping the flame of hope burning in their hearts.
Besides, I don't think now is the time for Cha-cha. Seeing as how the world is suffering from the economic crisis, I believe that it is only a waste of time and valuable money to go through the long arduous process of getting this change approved. I believe that it will only bring about more problems than it will solve.
So I say "No to cha-cha!" What do you say?
The senate would be the one to elect the prime minister who will have all the power over the country. He/she would be able to remove members from the senate.
Word is, that PGMA would be running for senate president in the 2010 election. If ever Cha-cha would push through, she would then become the prime minister. If this were to happen, the senate could move against her, BUT, before they can do so, she could sack them from their places and replace them with her allies.
According to the government, Cha-cha is SUPPOSEDLY good for our country. Cha-cha is SUPPOSEDLY for the benefit of the public. One can say "Oh! Then that's good!" If so, then why does the public revolt against the idea? Why does the public scream at the top of its lungs "Stop Cha-cha!!"
We have no means to prove that there are some sinister intentions behind it. That this is simply a ploy to keep PGMA in power. Then again, we have no means to prove that it is benevolent act, bent upon inspiring the people and keeping the flame of hope burning in their hearts.
Besides, I don't think now is the time for Cha-cha. Seeing as how the world is suffering from the economic crisis, I believe that it is only a waste of time and valuable money to go through the long arduous process of getting this change approved. I believe that it will only bring about more problems than it will solve.
So I say "No to cha-cha!" What do you say?
YAY!!(for lack of a better title)
I soooo love today... haha...
Not in the Debate Contest... Whee!
Panicking for the Robotics competition on August 20, 2009 at 11:00 AM to 12:00 PM
CRAMSTUDY for SS...
Not in the Debate Contest... Whee!
Panicking for the Robotics competition on August 20, 2009 at 11:00 AM to 12:00 PM
CRAMSTUDY for SS...
Aug 16, 2009
Sooo... IDK
I saw you, no other...
Though, I am only a brother...
I feel as though anything I can do...
Long as I'm with you...
Move a mountain, I may..
At your side, if I stay...
Though, I am only a brother...
I feel as though anything I can do...
Long as I'm with you...
Move a mountain, I may..
At your side, if I stay...
I feel sooo melodramatic... I dunno why...
Anyway, we'll see what happens next...
Anyway, we'll see what happens next...
Freedom to Choose or Fate?
Guys, if you were asked; which do you believe in, Freedom to Choose or Fate? Which one will you pick? Personally, I would go for a compromise between the two. I mean, D'oh, of course, we have a predetermined fate. However, that does not mean that we cannot change it.
Over the course of our lives, we make many choices. Some of these choices are difficult but some are extremely easy. It's the choices we make and the paths that we take which give direction to our lives.
It's easy to say that you give up. What's harder to say is that you'll keep on going no matter what happens. Our lives are extremely malleable, yet they are also extremely fragile. Take for instance a master smith, forging a blade. He can hammer it easily, but takes care so that it will come out in finest shape.
I believe in fate, in the sense that we make our own fate. Whatever we do over the course of a lifetime determines how it will end. Of course, that is where the freedom to choose comes into the equation. If you let your life go downhill because all you do is believe in fate, then definitely you have a predetermined fate that is rapidly approacing: Misery. However, if all you do is take your life into your hands, then that could also be disastrous.
Point is, no matter what happens, we should balance these two things. There are times when we should leave things to circumstance, others, take them up ourselves. If you made bad choices in the past, don't regret them, rather, learn from them and grow in maturity from the experience.
Now I ask you, freedom to choose or fate?
Over the course of our lives, we make many choices. Some of these choices are difficult but some are extremely easy. It's the choices we make and the paths that we take which give direction to our lives.
It's easy to say that you give up. What's harder to say is that you'll keep on going no matter what happens. Our lives are extremely malleable, yet they are also extremely fragile. Take for instance a master smith, forging a blade. He can hammer it easily, but takes care so that it will come out in finest shape.
I believe in fate, in the sense that we make our own fate. Whatever we do over the course of a lifetime determines how it will end. Of course, that is where the freedom to choose comes into the equation. If you let your life go downhill because all you do is believe in fate, then definitely you have a predetermined fate that is rapidly approacing: Misery. However, if all you do is take your life into your hands, then that could also be disastrous.
Point is, no matter what happens, we should balance these two things. There are times when we should leave things to circumstance, others, take them up ourselves. If you made bad choices in the past, don't regret them, rather, learn from them and grow in maturity from the experience.
Now I ask you, freedom to choose or fate?
Subscribe to:
Posts (Atom)
